Cando toca respirar ambientes protocolarios síntome un chisco incómodo. No de todos os días manéxome con certa soltura. Confeso que me gusta o sinxelo, expresarme libremente, dicir e facer o que considero adecuado a marxe de convencionalismos. Estou nunha etapa da vida na que as murmuracións danme igual e a aprobación ou rexeitamento da xente non me afecta.

Descubro lamentablemente que un espectro amplo de individuos móvense en función do sol que máis quenta. Carecemos de ideas propias e guiámonos ás apalpadas tenteando o que outros din.  Non pensamos, reproducimos coma larapetas o que circula por aí. Nin as ideas nin os sentimentos son culpables pero si as manipulacións conscientes da realidade.

 “Algúns deles foron onda os fariseos, e contáronlle-lo que fixera Xesús. Entón os sumos sacerdotes e os fariseos reuniron o Sanedrín e dicían: Que imos facer?... Non coidades que vos convén que morra un home polo pobo e non que pereza a nación enteira? En consecuencia, Xesús xa non andaba á vista entre os xudeus.”

Canto mal causan as malas linguas! Os mesquiños carecen de mundo interior e son sometidos pola tiranía do superficial. Andan ao axexo. Levan e traen contos. Fían mentiras. Escravos maledicentes. Dixomedíxomes.  Todos estes precipitaron o adeus do enviado do Amor, verbas ferintes que espetaron na cruz a alma dun home bo, do mesmo Fillo de Deus.

Encomezando a Semana Santa contemplemos o misterio da vida e falemos ben de Deus e dos homes. Uns días de relixión cara dentro, sen carapuchos e manifestacións públicas, que podemos aproveitar para retirar o manteo negro que cubre a fe e así quedarnos co máis puro. Días de aforrar ritos, procesións, xaculatorias, ornamentos e adornos varios, procesións... para desbaldir en caridade.

Viva o amor fraterno!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Pin It