Nacín o ano mil novecentos setenta e catro. Da década dos setenta gardo contados recordos. Paso a contar un deses primeiros que quedaron fixados na miña memoria.

O nome dunha das habitacións da casa materna era o cuarto grande. Un espazo amplo, con dúas portas de acceso dende o corredor, cuxa estrutura cambiara debido á construción, dentro del, do baño.

Diseminadas polo piso de madeira do cuarto grande repartíanse catro huchas. A hucha máis pequena contiña fabas. Unha grande repleta de roupa das camas cun saco de cachiños de esponxa de cores por riba. Os anacos de esponxa empregábanse para recheo de almofadas e coxíns e, de cando en vez, para liortas clandestinas. Outra arca voluminosa gardaba roupa de vestir de cando a época de Barcelona. As maletas das viaxes cara a Cidade Condal, un televisor, mesmo o rolo de vimbio e un berce de metal impedían levantar as tapas das huchas. Na última das tullas cazarolas, pratos, vasos e demais aveños domésticos que viñeran da estadía lonxe da aldea.

A máquina de coser da avoa e unha cama con dous colchóns de espuma completaban os mobles da peza. No teito unha tella de plástico cedía paso á luz que bañaba o cuarto grande. O apousento resultaba ideal para botar unha sesta ou para os xogos disparatados dos nenos. Lembro como camiñabamos nas puntas dos pes evitando o renxido das táboas.

Gustábame moito remexer. Ben sabemos que as cousas que están fora do alcance dos nenos posúen gran poder de atracción. Abrir aqueles mobles requiría tempo e destreza.

A curiosidade non coñece fronteiras. Un bolso, tipo fin de semana, dende a cimeira dun armario reclamaba atención. Pronto caeu nas miñas mans. Aquel bolso ríxido contiña fotos, postais, algunha carta e outros papeis. Co paso do tempo alí foron parar un ou dous telegramas urxentes de cando morreron os avós. Nas miñas mans aquel papel escrito a máquina conectábame con sucesos pasados lutuosos.

A tristura máis fonda visítate da man da morte. O pesar pola perda de alguén amado instálase na túa vida indefinidamente, e ogallá arramplara co fin de semana e marchara de vacacións.

Un telegrama, un tarxeta de visita, condolencias no libro de firmas,...

O corazón ponse morriñento e chora cando ve partir o amor. Un amor inesquecible que vai sempre contigo. Ese mesmo amor ciscase sobre unha morea de cousas empapándoas dun novo significado e gran valor.

A morte visitounos na década dos oitenta e chamou polos avós. Os achegados compartiron o pranto polos finados. Rematando os noventa esa señora ataviada de negro mortal levounos o máis prezado... E, fai nada, o inimigo inflixiu un novo castigo, arrincando a raíz máis vella da nosa estirpe.

“Non está aquí, resucitou tal como dixera. Vinde ver o sitio onde estaba. E ide axiña dicirlles ós seus discípulos: "Resucitou de entre os mortos e vai diante de vós para Galilea: alí o veredes". Iso é o que vos tiña que dicir.

Elas marcharon do sepulcro con toda a présa, con temor pero cheas de gozo; e correron para llelo comunicaren ós seus discípulos.”

A miúdo vou ver o sitio onde están. Sinto alivio ao entrar en contacto con ese mundo espiritual. Mundo real e próximo de afectos e certezas.

Parece que foi onte! O tempo humíllase perante a única forza capaz de derrotar o escuro destino de todo ser vivo. Todos buscamos unha saída. Andamos tras a fórmula que nos permita ir tirando sen perder a frescura de outrora. Escalar un alto para divisar o que se agocha detrás do infranqueable parapeto de dura pedra.

Conservo a curiosidade de neno o que me fai remexer buscando segredos ocultos. Nesta tarde enriba dunha mesa atopei un álbum con historias pasadas. Manuscrito. Nunha das páxinas finais unha foto e, ao pé, unha mensaxe. A foto inmortalizaba con precisión o momento dun reencontro. A xente reloucaba de felicidade. Non se vía nada máis. Amor e felicidade eternas.

Lembrades o telegrama da maletiña? Tedes un.

Resucitou de entre os mortos. STOP.

Vai diante de vos. STOP.

Comunicádello a todos. STOP.

Esta é a mensaxe.

Acouga.

Pronto nos veremos.

Bo camiño!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Pin It