Tócame por mor do oficio, máis do desexable, facer acto de presencia cando unha familia chora a perda dun ser querido.

A cousa vai así. Unha vez notificado o pasamento toca concretar día e hora do funeral. É unha xestión rápida. Achégome sempre que podo ao velorio para acompañar a familia e rezar con eles. Ese primeiro encontro con quen padece unha perda irreparable talvez sexa unha das situacións máis incomodas. Estarán moi abatidos? Serán xente de fe? Como romper o xeo? Que dicir?... preguntas que condensan nervios e ganas de facerlles ben.

Escapo de convencionalismos e tópicos. Á hora de dar o pésame penso que as frases feitas son frías, din pouco, e andan baleiras de sentimento. Intento non finxir, adáptome ao que vexo, e fago un esforzo para que sintan o meu achego e cariño. Abofé, regreso á parroquia satisfeito.

Ben deles defuntos coñecidos, xente de fe que frecuentaba a igrexa. Vaia por diante que merecen todo o respecto do mundo. Compre non esquecer como viviron e que cousas foron importantes para os que parten deste mundo. Évos unha traxedia ese distanciamento familiar que no postremeiro da vida illa en soidade. Tamén representa, a todas luces, un dano moral esa ameaza de prescindir na despedida de toda referencia á vida do finado, é dicir, banalizar os seus quereres, as súas opcións fundamentais, crenzas relixiosas, etc. Montes e moreas de asuntos a ter en conta.

Unha voz amiga co ton indignado maldí as medidas do estado de alarma. Non comprendo que impidan o acompañamento físico dos enfermos, menos aínda, que os casos críticos afronten coma cas rabiosos a recta final. Hai que darlle unha volta con serenidade a este tema. Algunha persoa vive con angustia a posibilidade de enfermar e morrer de xeito tan dramático. Faime cavilar...

Á hora do funeral longas facianas con rictos tristes que palidecen de impotencia, poñendo patas arriba o sentido da celebración e dificultando a transmisión da mensaxe. Na celebración falo o xusto, preferible pecar por defecto.

Dentro da igrexa, polo xeral, respírase tristura e desconcerto. A comunidade reunida non presta atención, está ausente.

“Entón Xesús saíulles ó encontro dicindo: Alegrádevos.

Elas, achegándose, abrazáronlle os pés e prostráronse ante el. Xesús díxolles: Non teñades medo: ide avisar a meus irmáns de que marchen para Galilea, que alí me verán.”

Os xestos necesarios e as palabras contadas para conectar e activar un cambio. Un susto de morte que de seguido se transforma en alegría vital. Non teñades medo. Son eu.

Hoxe volvemos á nosa galilea persoal, a percorrer o camiño da vida, pero dunha maneira distinta. Ollos novos para saber acompañar e atinar coas palabras e cos xestos. Ollos que miran con tenrura e non desprezan a vida. Miradas cómplices que acompañan, consolan e alivian.

Unha oración por todos os finados de coronavirus.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Pin It