Roldan na miña cabeza recordos moi agradables de conversas con persoas especiais.
Nada está previsto, todo vai xurdindo espontaneamente. O saúdo pertinente, un paseo, un xantar, unha viaxe en coche, unha cea, un algo casual que depara o ambiente ideal para falar.
Imaxinade un encontro con alguén querido. Estades rodeados de calma e liberados de presas e preocupacións. O tempo párase e flúe a comunicación. Atopastes un refuxio para gardarvos das responsabilidades cotiás. Namentres charlades prodúcese un punto de identificación mutua, de complicidade. Ora aledádesvos ora contristádesvos. Corazóns ardendo en contacto coa vida e avivados polo vento do espírito. Rodeados de empatía. As palabras, cargadas de profundidade, estoupan dentro dun liberando agrado, satisfacción, euforia. É a maxia da amizade. Tes un amigo que garda a túa alma e que te ama, un álter ego.
Xa me tarda desfrutar da compañía dos meus amigos (dos que me aman). Esquecerme de todo e... amar.
“Dille Xesús a Nicodemo: É necesario que vós nazades de novo. O vento sopra onde quere e ti séntelo zoar pero non sabes de onde vén nin para onde vai. Así pasa con todo aquel que naceu do Espírito. Replicoulle Nicodemo: Como se pode facer isto? Respondeulle Xesús...
Ábrese a porta. Dous amigos conversan. Falan desde dentro. Comunican cadansúas experiencias. Revelan segredos. Quedan asuntos abertos, complexos e arrevesados. Tratan de Deus e da fe. Hai vontade para crer pero o pensamento ten as súas rutinas. Ábreselles a boca por contaxio. Dous homes presos polo vencello da intuición e da benquerenza.
O espírito sopra e fai medrar a amizade. A fe nace de novo nos seus corazóns.
Nas postremeiras memorias Nicodemo describirá aquela noite como reveladora, o inicio do segundo nacemento.
Crea un ambiente onde te sintas a gusto e fala con El.
Ama sempre e desfruta!
#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa

Pin It