Imprimir
Visto: 256

Don Nicandro Ares, crego exemplar e mestre de filosofía, acompañaba dun sorriso o dito seguinte: cada un ten as súas “cadaunadas". Matizaba a riqueza e diversidade de pensamento, amais, remarcaba a fixación de hábitos, ideas e xeitos tan dispares entre os seres humanos.

Eu son así, é a miña opinión, é a miña verdade, aos meus anos xa non cambio,... con frases así expóñense as conviccións persoais como firmes, absolutas e inamovíbeis. Poida que non todo sexa xustificable. Pensemos nalgunhas condutas ferintes ou que sacan de couzón aos demais como insultar, ameazar ou faltar ao respecto. Escusas de persoas infieis e desordenadas que non teñen ningunha intención de facer un esforzo para cambiar. Repregámonos e pechámonos en nos mesmos. Acazapados nas trincheiras das cerrazóns rexeitamos con severidade ideas opostas. Feitos contrastados dunha guerra implícita que propaga un caos continuo. Liortas de aquí, da terra, que xeran gran descontrol pola falta de entendemento.

Todas as persoas temos a mesma dignidade e as nosas opcións merecen o mesmo respecto, emporiso, endexamais debemos perder a capacidade de recoñecer a autoridade do que expón a súa verdade con coherencia. Así dicimos que algo resulta obvio ou que certos argumentos son  contundentes. Verdades irrefutables que deberiamos facer nosas. Isto de levar ata ultimas consecuencias a miña verdade, desoíndo alternativas ou desbotando modificacións, deixa entrever ata que punto carecemos de criterio caendo presa do egoísmo atroz da “suciedade” destes tempos.

Xa non sei que máis dicir. Mesturamos verdade con opinión, verdade con ideoloxía, verdade con tendencias ou modas de vangardas. A verdade non ten máis cun camiño. O camiño ancho polo que transitamos todos e que conduce á realización natural, persoal e colectiva. A verdade descubre a esencia do que somos e lévanos cara a plenitude da realización. Verdade soamente existe unha. Ninguén posúe a capacidade de abarcala por completo, accedemos a unha pequena parte dela.

"Quen vén de arriba, está por riba de todos; quen é da terra, á terra pertence e da terra fala. O que vén do ceo, está por riba de todos... Quen cre no Fillo, ten vida eterna..."

A verdade absoluta? Xesús é esa verdade. Achegarse a El é descubrir a Verdade, unirse a El e permanecer na Verdade, esperar nel é realizarse na Verdade. “Quen ven de arriba está por riba de todos” enténdese aquelo que supera as nosas razóns particulares. O de arriba ampara e dirixe o de abaixo, o mesmo ceo que delimita o horizonte da terra representa a súa plenitude.

Aceptar o seu testemuño pasa por introducir as correccións precisas no programa  do ordenador persoal para non quedar bloqueados nas nosas medias verdades. Canto costa sacrificar as seguridades persoais! O concepto del “non finito” que define as obras do gran Michelangelo Buonarroti podémolo empregar á hora de describir a nosa personalidade. Neste senso eu definiría á persoa como unha alegoría da verdade. Persoa en crecemento continuo, obra inacabada pero chamada á perfección.

O que cre ao Fillo acada a perfección (vida eterna).

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa