Os ovos do galiñeiro solidario "Me cuesta un huevo" déixollos a dúas mozas nos senllos comercios que rexentan, panadería e froitería. En cada despacho merco algo, e se me faltaran cousas, diríxome ao súper. Confésome atraído pola cociña e intento facer algunha receita ao tempo que me distraio. Incauto de min apañei a febre do pan que, tamén, resulta moi contaxiosa. Fago este diagnóstico epidémico despois de analizar os síntomas, un deles, os ocos nos andeis onde debera estar o fermento. De cada volta que paso a mercar volvo á casa cas mans baleiras. Sinal da expansión destas quenturas farináceas. Mais, grazas a certos contactos, na porta da neveira gardo fermento de panadeiro.

Fixen pan varias veces. A receita do pan ten o seu aquel. Os ingredientes na xusta medida. O proceso de amasado vigoroso e prolongado. A masa, como todo na vida, ben repousada. Sorprendente o aspecto da masa despois do tempo de levar. O forno, ao primeiro rabiando de calor, para ir baixando a temperatura. O recendo a pan fai recuperar o ánimo e, comelo, as forzas. Tenro, apetecible e saboroso.

Seguimos a falar do pan.

“Levantou a vista Xesús e, vendo vir tanta xente cara a el, díxolle a Felipe: Onde imos mercar pan, para que coma esta xente?  (Isto dicíao para tentealo, que el ben sabía xa o que ía facer).

Respondeulle Felipe: Nin medio ano de xornal chega para que cada un deles reciba un codelo.

Un dos seus discípulos, Andrés, o irmán de Simón Pedro, díxolle: Hai aquí un rapaz que ten cinco bolos de pan de cebada e dous peixes. Claro que, que é iso para tantos?

Xesús ordenou: Facede sentar a xente…

Cando se fartaron, díxolles ós seus discípulos: Recollede os anacos sobrantes, para que non se estrague nada."

Xesús é un panadeiro que traballa con agarimo. Busca os ingredientes pola contorna. A miúdo vese polo comercio local onde merca nas tendas máis cativeiras. A calidade senlleira do autóctono ofrece resultados caralludos. Preparada a maseira, comeza o traballo. Primeiro a fariña de trigo sen impurezas, que trigo e lerica comparten as leiras. Auga limpa para desfacer o fermento da Palabra. Unha medida pequena de fermento, coma un belisco, para que levede o amasado. O fermento ten esa capacidade, a de facer medrar e convertelo todo nunha sustancia esponxosa.

O pan quentiño para matar a fame negra. Tanta xente había no medio do campo que Xesús fixo dos apóstolos servidores das mesas. Eles repartiron o pan e, namentres o partían, tamén eles se ofrecían. Daquela xente non se soubo máis fame, todos fartos, uns marcharon e outros a descansar.

Os restos esparexidos asoman logo de degustar o saboroso reparto. Porque cando un sacia o seu apetito, esquecida a súa arela, é quen de compartir.

O milagre? poñer a disposición de todos o pouco ou moito que se teña.

Nada se estraga na mesa da fraternidade.

Dáse una identificación perfecta entre o panadeiro e o pan.  Aquel pan partido e compartido convértese nun indicio de sacrificio. Comer sentados á mesa, compartir o pan mailo viño, ten sabor de alta gastronomía. Sabor inesquecible o daquel pan. O mesmo pan que se encargou para a Última Cea.

Nútrete daquel Pan de vida para contaxiarte das mañas do Panadeiro.

Fagámonos pan para nos converter nunha soa unha cousa con El.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Pin It