Imprimir
Visto: 463

Montamos na máquina do tempo para regresar aos tempos da primeira infancia.

Meu pai, albanel de profesión, faltaba algunha semana da casa porque ía choiar a terras ferrolás. Miña nai, costureira polifacética, quedaba ao coidado dos nenos e dos avós. Algunhas noites botabamos un colchón de espuma no piso do cuarto dos papás. Naquel colchón aprendín a persignarme e durminme escoitando algún conto. O meu recordo é borroso pero vou arriscar.

Había unha vez un raposo. Un raposo novo e presumido, cun rabo longo de pelo espeso e punta branca. Ao espertar acicalaba o seu veludo rabiño. Lustrado e dereito o raposiño saía buscar un galiñeiro.

Catro pasos cara adiante e un par de voltas de arredor, os ollos cara o chan e as orellas  guichas, así avanza o golfo do raposo sen deixar de ventar. Entre pasos, revoltas e brincos foi parar a unha aldea veciña. Vivía alí unha parella de velliños, pobres e humildes, foran caseiros e só tiñan catro ou cinco galiñas.

O raposo aventureiro, logo de idear un plan, adentrouse veloz coma un raio na alcoba das atemorizadas plumiferas. Puxo todo patas arriba, desfixo os niños, papou os ovos e arrincoulles as plumas ás pitas.

Con certa frecuencia, levado polo vicio, o raposo volvía. Cara ao solpor e dun chimpo colábase para furgar no domicilio avícola. Golpes e cacarexos anunciaban desgustos e perdas. Ata que se esgotou a paciencia do ancián matrimonio. Falaron do caso polo miúdo e trazaron comprar un can.

O domingo na feira trataron un pastor, era un cadelo feito e dereito, corpulento e con cara de ferreiro. Á simple vista poderíase dicir que era un bicho de malas pulgas.

E sucedeu que o arteiro e confiado raposo volveu as andadas. Achegouse para dar o golpe. Nun chiscar de ollos pegou un chimpo e saltou o alame, mais foi caer preto do Sultán, can fero gardián do galiñeiro. Viuse na boca do inferno. Ámbolos dous cuadrúpedes esqueceron  protocolos. Sultán ouveou e o raposo meditou... marcho que teño que marchar! Apertou o cu, pegou un brinco e, suspendido no aire, revirouse para librarse do perigo. Liscou doente, coma se o lume batera con el. Para a carreira adoptou postura de atleta e, presa do medo, tanto e tanto correu que se perdeu.

Unha ollada periférica de raposo fixo que o astuto animal se repuxera do susto. Achegouse á beira do río e nunha camposa lambíase as feridas, dicindo: Grazas, peíños e patiñas, sen non fora pola vosa velocidade agora non o contaría. Non sei como che hei pagar, meu fociño, porque me enchías de aire durante a fuxida. Grazas, orellas, por estar sempre espertas e escoitar calquera ruído. Grazas, ollos, que me guiades polos camiños e vedes todos os tropezos e perigos. Daquela interrompeu o rabo, que se sentía marxinado, e preguntou todo indignado: E o meu mérito?

O raposo acariñou o seu rabo e, con melosa retranca, dicía: Léveme o demo, non sei para que te quero!

“Naquel tempo, dixo Xesús: o que non entra pola porta no curral das ovellas, senón que sobe por outra parte, é un ladrón e un bandido. En cambio, quen entra pola porta é o pastor das ovellas.

E díxolles de novo: Eu son a porta; se alguén entra por min, salvarase. Entrará e sairá e atopará pasto.

O ladrón non entra senón para roubar, matar e estragar. Eu vin para que teñan vida e para que a teñan de abondo.”

Un galiñeiro, un curro, a prenda querida da alma custodiase porque se ama. As alarmas son eficaces pero alteran a paz con sirenas ruidosas, iso, cando non se estragan. Gardar o tesouro das nosas vidas implica presencia, calma, coller da man, aloumiñar e bicar. No texto ponse un exemplo desta conexión íntima de celo e de amor, un rabaño cun pastor. Os homes formamos ese grupo necesitado de protección e sustento. O pastor simboliza a dedicación continua en entrega con dor e fatiga. Por certo, non se coñece pastor que non cheire a ovella. Ollo, hai outros, raposos de oficio, pero chámanse ladróns e bandidos.

O Señor Pastor vixía e pon a recado o patrimonio da nosa vida. Vida que trae canda si situacións de perigo, ninguén está libre dun ataque inesperado, inimigos hainos!

Confundir o touciño coa velocidade? O bo pastor non asalta nin rouba, e menos, dana aos seus fillos.

O curro da porta estreita, pero segura, para entrar, saír e ser feliz!

En memoria de quen me contou o conto e gardou de pequeno.

“Levámoste no corazón”.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa