Imprimir
Visto: 503

Un chanto grande sito na esquina da casa do Ferreiro, xusto onde arranca a estrada de Arzúa, marcaba a parada do trasporte escolar. Subidos naquel chanto agardabamos a chegada do coche de Suárez. Unhas veces viña o autobús novo, con radiocasete que funcionaba e con portas automáticas seseantes, outras a pota vella equipada con panca de cambios tipo cachaba, asentos de skai e fiestras laterais á altura da cara.

Subiamos ao bus e comezaba a ruta: Barazón, Barazón Pequeno, Portocelo, Padrón, San Benito, Novela, Liñares, Belmil, Santiso, Rairiz e Arcediago. O traxecto aproveitábase para repasar unha lección, sentarse canda un amigo@, escoitar música,  barullar... Os choferes, uns máis permisivos que outros, influían no ambiente que se creaba no interior do vehículo. Uns pilotos accedían a poñer no radiocasete as cintas gravadas cos últimos éxitos musicais que algúns rapaces lle achegaban. Pon esta, pon esta! Bon Jovi, Mecano, Modern Talking, Sabrina, Los Chunguitos, Milli Vanilli...

Milli Vanilli foi un dúo alemán  de éxito que soaba alá polos oitenta e pico. A súa carreira durou o que un foguete antes de estoupar. Esta parella de mozos gallardos non interpretaban ningunha das súas cancións, buligaban polo escenario e o playbacky facía o resto.  Axiña desapareceron do mapa.

"Xesús gritou: Quen cre en min, realmente non cre en min, senón naquel que me mandou; e quen me ve a min, ve a quen me mandou. Eu son a luz que veu ó mundo, para que todo o que cre en min non permaneza nas tebras..."

De entre todas as capacidades dos humanos hoxe quixera destacar a capacidade de crer. Cremos nas persoas que nos queren, confiamos cegamente nelas porque miran polo noso ben e a nosa felicidade. A historia está sementada de pillos que intentan sacar proveito da inocencia e da boa vontade do próximo, valla o exemplo dos Milli Vanilli. 

Acotío a dificultade de crer radica nun mesmo. Non digo que sexamos desconfiados por natureza, senón que, os abondosos desenganos que padecemos atrofian o noso poder de crer. Discernir o ben do mal, a verdade da mentira, destapar calotes e artimañas é un traballo necesario. Temos por diante o labor de construír unha realidade de luz, onde se vexan as cousas tal e como son.

Estamos tan fartos de discursos e poses finxidos que nos costa crer. Eu mesmo recoñezo que actúo con desconfianza.

Como recuperar a capacidade de crer?

- Transitando polo camiño da luz. A luz representa a transparencia nas relacións, en contraste coas tebras que nos evocan as ideas reviradas e as segundas intencións. Circulamos ao amparo da luz actuando sen finximentos e libres de hipocrisía. Non hai beldade algunha no que é falso. 

- Sacando á luz os erros cometidos. Cada un, e como grupo, temos a obriga de recoñecer os fallos para que prevaleza a verdade. Debemos desterrar a soberbia para funcionar dende a modestia e con humildade.

- Antepoñendo os intereses dos demais á comenencia dun mesmo. Chegar a crer pasa en primeiro lugar por amosar desinterese, para despois, abrir os ollos lentamente e descubrir aquela verdade que cura e libera.

A pesar da miña mediocridade asegúrovos que El é a única luz.

Cre e camiña cara a Luz!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa