Lembro unha obra mestra do sétimo arte que cativa dende o minuto un até o derradeiro. Trátase dun avó que lle le un conto ao seu neto enfermo. A Princesa Prometida dálle título a unha historia chea de amor verdadeiro, envexas, loitas e vinganzas que encerellan ao espectador-lector nunha aventura inesquecible. Os contos emocionan a mancheas, nunca cansan e sempre sorprenden, non envellecen e son fonte de ensinanza para os que seguen crendo nas fadas. Moza e mozo, a fermosa Buttercup e o tenaz Westley, protagonistas do filme, guiados polo seu amor único e verdadeiro, superan cantas contrariedades xorden para vivir xuntos. A frase final coa que remata o filme non deixa de emocionar a pequenos e grandes: “Houbo cinco grandes bicos que foron catalogados como os máis puros, os máis intensos, os máis apaixonados de todos os tempos... O primeiro bico entre Buttercup e Westley superounos a todos...” Dende sempre gústanme as historias con final feliz que fan suspirar.

“Ai, se rachases o ceo e baixases!” O advento, tempo que precede ao Nadal, pronunciase entre suspiros por aquel que estrañamos. A historia de quen espera non leva puntos suspensivos, escríbese cun punto final e entre admiracións de sorpresa. O advento emprázanos a apoteose final dun encontro que realiza no amor. O advento ten son de suspiro. Advento é tempo de suspirar, de emitir saloucos cheos de nostalxia que mudarán por sorrisos dentro dun final feliz.

“Estade á espreita e atentos, que non sabedes cando será o momento. Vixiade vós, polo tanto, pois non sabedes cando chegará... Non vaia ser que chegue de repente vos atope durmindo.”

Outro conto tradicional é o da Bela Dormente. Unha moza que por picarse co fuso cae baixo os efectos dun meigallo pronunciado por unha bruxa malvada. A maldición que sofre súmea nun sono profundo que ha durar cen anos. A princesa espertará cando alguén de corazón puro e nobre bique os seus beizos.

Durmir, esquecerse, enredar, distraerse, perder o fío, evadirse, liscar... Certo é, coma no conto, un feitizo de procedencia sinistra atorde a nosa percepción prostrándonos nun leito calmante de sono e deixamento.

Enfociñamos e batemos co fuso por culpa da indiferenza, da vaidade ou do ritmo egoísta e consumista que nos marca a sociedade. Durmidos coma lirios agardamos un chispazo que nos reactive, unha chamada que nos devolva a consciencia, un bico cheo de amor que roce a nosa meixela e nos incorpore á vida. Agardamos polo Señor que ven, chegará a súa tenrura e nela permaneceremos bulideiros.

“Dígollo a todos: Estade en vela!”

Unidos no esforzo de ter os ollos abertos namentres agardamos a chegada de Deus. Todos a espreita, moi pendentes das dificultades do próximo, deixándonos interpelar polas súas necesidades. Se mantemos esta actitude iremos pasando as páxinas da nosa vida para ler aquel epílogo de “e foron felices e comeron perdices”.

Colorín, colorado, este conto acabou.

 

O “R” costoume esforzo e tempo chegar a pronuncialo ben. Antes de pechar os ollos entre os lenzos da cama repetía trabalinguas ou imitaba o ruxido do motor dunha moto: “Erre con erre guitarra, erre con erre barril, rodan que rodan as rodas, as rodas do ferrocarril”. Tamén facía exercicios de adestramento coa lingua, estes consistían en sacar a lingua, mover a punta cara á dereita, esquerda, arriba e abaixo, e dobrala cara a dentro.

Imaxinade frases enxeñosas coas que provocar a un cativo... Ben! con estas e outras lerias os da miña casa desafiábanme a miúdo.

O de pronunciar o “r” supereino pero o de comer queixo non está ao meu alcance.

Este domingo celebramos a festa de Cristo Rei do Universo. O primeiro que me pasa pola cabeza é a imaxe de Xesús cunha coroa, sentado nun trono real e cun cetro na man. De certo, que esta instantánea do Mestre tráeme a mal traer, pois deixa un arrecendo distante e autoritario que non pega co evanxeo. Escoitade:

Entón dirá o Rei aos da súa dereita: ‑ Vinde, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven fame, e déstesme de comer; tiven sede, e déstesme de beber; fun foras­teiro, e acolléstesme; estiven en coiro, e vestístesme; enfermo, e visitástesme; na cadea, e viñéstesme ver.

Entón preguntaranlle os xustos: ‑ Señor, cando te vimos famento e che demos de comer, ou sedento e che demos de beber? Cando te vimos forasteiro e te acollemos, ou en coiro e te vestimos? Cando te vimos enfermo ou na cadea e te visitamos?

O Rei contestaralles: ‑ Dígovolo de verdade: Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo.”

Sabedes o conto aquel do rei mendigo? Houbo unha vez un gran soberano que quixo coñecer a bondade dos habitantes do seu reino. Para acadar o seu cometido fixo farrapos do seu roupaxe, mancou a súa faciana coa friaxe da noite e abriu as mans traballando cama un escravo. Seica aquel home abandonou voluntariamente o seu trono para poñerse no lugar dos máis desafortunados. Ninguén o recoñeceu. Cando regresou ao seu palacio puxo a cada quen no sitio que lle correspondía, enchendo de bens a uns e deixando na miseria a outros.

No evanxeo deste domingo lemos un conto parecido. O rei Xesús non leva capa nin espada senón que vai disfrazado de famento, de enfermo, de forasteiro… A loanza que máis lle agrada ao rei, e que lle debemos render, pasa por axudar aos irmáns máis pequenos, aos pobres e humildes onde se oculta o verdadeiro rostro do Señor.

Prepara a túa resposta porque o día do xuízo final vanche preguntar: cantas veces compartiches o teu pan? Cantas veces protexiches a alguén indefenso ou coidaches a un enfermo? Cantas veces pensaches nun preso ou acolliches a un estranxeiro?

Aprendín a pronunciar o “r”, cústame máis asumir esa figura de rei desfigurado porque a miña fe morna prefire o rei de ollos azuis e abrigo de armiño.

Porfiade nesta súplica: Señor, que non esqueza aquelo de “fixéstelo comigo”.


A AVESTRUZ

A avestruz destaca por ser unha ave corredora provista de grandes zancas. Chama a atención o seu poderoso pescozo, soberbio e estirado que remata nunha cabeza de tamaño reducido. Ave de ás pequenas e pomposas que a pesares de batelas enerxicamente non lle permiten voar.

Unha tola que corre alborotada de acó para aló. Unha pobre criatura escabardosa que anda a meter a cabeza no fondo da terra. Iso si, pon uns ovos de regulamento.

A instantánea típica deste animal sorpréndeo coa cabeza escondida no medio areoso.

“Pero o que recibira un talento, foi cavar un burato na terra e escondeu o diñeiro do seu amo…”

O talento es ti! Non me fagas "un avestruz" soterrando para todos a túa riqueza. Non lisques atolado por non enfrontarte ao desafío de vivir facendo felices a todos, non te perdas dando voltas, o camiño parte dos máis cativos e pobres.

Na xornada do pobre traer á memoria o bo facer de tantas e tantos que tenden a palma ao indixente e achegan as súas mans ao mendigo, unha ladaíña feita coas boas obras do amor.

Feliz domingo!

Á cancela da entrada rematouse coas letras “L T”, inicias dos apelidos que levamos os desta familia, Leiva Torreiro. No plano esbozouse unha residencia familiar de dous corpos, baixo e planta. A parte superior repártese en tres dormitorios, cociña, baño e salón comedor. Na planta baixa un salón espazoso, baño, despensa, cuarto da lavadora, dúas habitacións e unha sala con cheminea francesa.

Ao tempo que se levantaba o edificio chegou a concentración parcelaria e a superficie da finca aumentou considerablemente. Ao carón da casa está a palleira e, espallados pola finca, árbores froiteiras e castiñeiros e nogueiras. Por suposto, un trisco de terra resérvase para poñer a horta.

Agora non hai moito vagar e os traballos de mantemento lévanse a cabo ás arroutadas. Xa me tarda o día de volver á casa! Non esquecín o camiño e un destes días, se Deus quere, irei aló.

“Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos: na casa do meu Pai hai moitas moradas, doutro xeito, teríavos dito que vos ía arranxar un lugar?

E cando vaia e vos arranxe un lugar, volverei e collereivos comigo, para que, onde estea eu, esteades tamén vós. E a onde eu vou, vós ben sabedes o camiño.

Dille Tomé: Señor, se non sabemos onde vas, como imos saber o camiño?

Xesús respondeulle: Eu son o camiño, a verdade e a vida: ninguén chega onda o P

ai máis ca por min. Se me coñecésedes, coñeceriades tamén a meu Pai; aínda que xa desde agora o coñecedes e o tedes visto.”

Unha casa grande de moitas estancias preparada para acollernos. O seu dono morre de ansia para poñer todo a punto, e o seu afán medra imaxinando a chegada dos hóspedes. Artista e Pai meticuloso que honra aos fillos con detalles de infinda tenrura e providencia.

“Sede tamén vós, coma pedras vivas, parte da construción do templo...”

Unha casa grande chea de xente, aberta, hospitalaria, festiva e repleta de esperanza. Santo Antonio: templo que se vai erguendo sobre aquel que foi refugallo para os homes coas pedras vivas do sacrificio e da ilusión de todos vós.

Ganas de vervos, de parolar, de inventar, de compartir, de desfrutar e descansar. Estes días, marxinados na distancia, entramos virtualmente uns nas casas dos outros para avivar o vínculo da amizade e da fe. Grazas polo vosa hospitalidade.

Unha arela guía os nosos pasos: facer parroquia! Abro de seguido todas as entradas  desta casa que Deus nos deu por adiantado, para que pasedes e vos sintades donos do voso.

Deixo aquí esta chave da Casa de Santo Antonio, quero que a empreguedes sempre que queirades para abrir a única porta que descubre o Camiño que leva á Vida.

Grazas por aturarme e facer máis livián o encerro.

Ata pronto.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

"Felipe díxolle: Señor, móstranos ao Pai e abóndanos."

A curiosidade esperta e dirixe obstinada e ambiciosa a súa mirada cara o alto.

" Xesús replicoulle: pero, Felipe, levo tanto tempo convosco e aínda non me coñeces? Quen me viu a min, viu o Pai."

O peso das relacións humanas, medido en amor comprometido, axúdanos a descubrir a presenza divina mirando de cerca.

"Con toda verdade vos aseguro: quen cre en min, fará el tamén as obras que eu fago, e faraas meirandes aínda, pois estou para irme onda o Pai."

Misterio? Rozamos a Deus escoitando a Xesús e fixando os ollos nos pequenos, nos pobres e nos desventurados do mundo. Xuntos e collidos da man iremos onda o Pai.

"Se algo me pedides no meu nome, eu fareino."

No nome de Xesús combatamos todas as pobrezas que nos impiden crer e arruínan as nosas vidas.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa