“Seredes as miñas testemuñas polo mundo adiante.”

Versión 1: Eles quedaron fitando para o ceo mentres Xesús marchaba.

Versión 2: Eles saíron a predicar por todas as partes.

Aos primeiros presentáronselles uns homes que lles dixeron: que facedes aí fitando ao ceo?

O testemuño non consiste na contemplación pasiva do que temos enriba das cabezas. Dicimos que o Señor ascendeu ao ceo para evidenciar a súa condición divina: está por riba de todos nós, procede do ceo e perténcelle o ceo. Xesús, o fillo de Deus, baixou do ceo para cumprir a vontade do Pai: de amosarnos o seu amor e darnos a súa salvación. Xesús non veu ao mundo coa pretensión de facernos miopes que pescudan entre as nubes a presencia de Deus.

O Señor ha volver! Quedamos, pois, encargados de darlle vida ao evanxeo namentres o agardamos. Nada de cruzarse de brazos, nin deixar que morra a luz das nosas lámpadas; somos enviados para facer realidade no mundo a Palabra de Deus. O Reino tampouco fuxe cara o ceo, témolo nas nosas mans para coidalo e facelo medrar.

O Señor está no ceo e baixa para habitar agochado na faciana dos irmáns e no necesitado. As trompetas afinan as notas da caridade, e os cantos que acompañan esa melodía marcan un compás de comuñón fraterna. Cantádelle a Deus, cantádelle. Cantádelle ao noso Rei, cantádelle. E cantádelle con xeito!

Para saber das cousas de Deus mira cara o teu interior, alí, no íntimo e reservado, hache falar Deus e descubrirás o misterio do amor. Os habitados por Deus séntense enviados a pregoar a súa grandeza por todas partes.

Acompañados por uns signos: Demos fora (non caben supersticións) Linguas novas (falar o idioma humano) Collerán serpes coas mans (enlarafuzarse?)  De beber veleno non lles fará mal (mesturarse cos problemas da xente non mata) Impoñeranlle as mans aos enfermos e quedarán sans (a curación non é inmediata pero a gracia de Deus sempre é eficaz).

Dos auténticos seguidores de Xesús sabemos que saíron a predicar por todas partes, e o Señor cooperaba e confirmaba a Palabra cos sinais que os acompañaban.

Ala, pecha a boca e céntrate na versión orixinal do conto!

Podemos ver como un eixo conector nas tres lecturas deste domingo: o amor como forza dinamizadora da vida crente.

  1. Amor integrador. Os xentís, que eran os “raritos" na época das primeiras comunidades cristiás, tamén reciben o bautismo. Pedro acéptaos na comunidade porque eles recibiron o Espírito Santo e, por tanto, non se lles pode negar a auga do bautismo. Xa non haberá nin xudeus nin xentís, senón todos unidos como membros dunha mesma comunidade.
  2. Amor que nos fai a todos iguais. Unha mirada de amor basta para que desaparezan categorías e privilexios. Por certo, Pedro dille a Cornelio: "levanta, non ves que son un home coma ti", por se algunha vez nos cremos superiores ou con máis méritos que o resto dos humanos.
  3. Amor fonte do coñecemento de Deus. Como coñecer a Deus? Ama ás persoas que te rodean e proxecta amor sen interrupción. Quen durante a vida se empeña de amor, ese alcanza o coñecemento de Deus.
  4. Amor en exercicio. Seguro que coñeces a algunhas persoas que son exemplo de entrega e compromiso. Pois, mira, eses son exemplos de amor en estado puro, efluvios de eterna paixón que brotan no sinxelo e cotián da vida. Ten amor quen entrega libremente a súa vida por alguén sen estridencias e sen buscar recompensa. A mensaxe convence se vai acompañada de feitos fraternos, de xestos de servicio e entrega. "Este é o meu mandamento: que vos amedes uns a outros como eu vos amei. Ninguén ten amor maior ca este, que un dea a súa vida polos amigos."

Non lle des máis voltas, que as cousas do querer carecen de lóxica, ti ama e fai o que queiras.

Estes días de Pascua acude a súa cita anual a primavera, e chega ataviada co seu manto de flores, e salpicada cunhas gotas de fragrancia que desprenden para nos deleitar un arrecendo típico a frescor de herba. A que concordamos se vos digo que esta é a estación máis fermosa do ano?

A primavera non detén o seu ritmo de revolución de vida, mais de cando en vez, parécenos que volve o inverno. A previsión meteorolóxica predixo unha baixada brusca das temperaturas por mor dunha borrasca. Amenceres intensos que se dilúen nunha atmosfera húmida e fría. Hoxe choveu.

Trala resurrección do Señor chegan eses encontros tan especiais que consolidan a fe do grupo dos elixidos. Aos poucos a tristeza e as dúbidas convértense en alegría desbordante, como dun manancial brotan experiencias de vida e amor: Está vivo! Resucitou! Vímolo! E, de súpeto, topámonos co testemuño comprometido e arriscado duns poucos "visionarios". A experiencia transformadora da Pascua contáxiase e convida a berrala por todas partes. O efecto da resurrección lanza a igrexa porque crea unión no corazón de todos: parecen un, viven pensando no ben común, comparten, loitan e cren. Asistimos ao florear da igrexa, é primavera.

Na Pascua celebramos a forza da vida que prende en todos nos, enchéndonos de fe e de esperanza. As veces este intenso e emotivo proceso muda inesperadamente e achéganos incertezas e dúbidas. Sucede un  cambio brusco, un empeoramento que intimida o ánimo das testemuñas e debilita os efectos da Pascua. Caeu un trebón de incertezas e debilidades e sacudiu esta primavera tola, e o resío da noite queimou algúns abrochos. “Tomé contestoulles: Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo, como non meta a miña man no seu costado, non crerei.”

O clima non sempre é plácido, e para aturar eses días desapracibles convén estar ao abeiro da comunidade. O andar separado do grupo e disperso non axuda a consolidar a fe. Tomás, o apóstolo incrédulo, métese de cheo na Pascua a través da comunidade, e acompañado, toca as feridas de Cristo e volve integrarse no grupo. “Tomé Respondeulle: Meu Señor e meu Deus!” As feridas abertas que identifican a Xesús curan esas outras feridas que leva Tomás na súa chola en representación da raza humana. Así, os medos, as dúbidas, a desconfianza, a sospeita, a mediocridade e o pecado vólvense aceptación e confesión de fe.

Neste Domingo chamado da Divina Misericordia facemos unha súplica: que busquemos e recoñezamos ao noso Deus e Señor na Parroquia, que sande a cativeza da nosa fe, e que nos conceda a súa paz e alegría.

Sóavos o nome de Iñaqui Perurena? Ven sendo un varudo navarro especialista en deporte vasco, en concreto, na modalidade de botar ao lombo pedras. Este fenómeno chegou a erguer cunha man preto de 270kg e coas dúas acadou a marca de 320kg. Impresionante despregamento combinatorio de forza e técnica. Tampouco teñen desperdicio os saloucos que acompañan ritmicamente o esforzo, para recrearse, todo un campión!

Imaxino que nas canteiras e nas obras rifaríanse a este señor.

En Lugo somos testemuñas da resistencia das construcións feitas con pedras, pensade nas mámoas, na Muralla, nun miliario ou na Catedral, fican inamovibles ao paso de anos, mesmo dos séculos. Quen, por exemplo, se atreve a mover un marco dos de verdade? Os marcos tipo estacas de formigón non contan, seica emparentan con esas columnas hiperactivas que se agochan nalgúns garaxes. Dende aquí reclamo que se recoñeza o cambio de marco coma deporte típico galego.

Estes días subín ata o camposanto para facer o rito do derradeiro adeus dun defunto. Alí, nese lugar de descanso, o féretro é introducido nunha cavidade escavada baixo terra ou construída a xeito de parede, en rematando tal proceso exequial sélase a sepultura cunha lápida pétrea. Os sepultureiros encárganse do movemento e colocación das campas de mármore.
Na Vixilia Pascual recordamos o enterro de Xesús e cando as mulleres ían ao sepulcro con perfumes para completar a mortalla do corpo. “De camiño comentaban entre elas: Quen nos arredará esa lousa pesada?” Non se imaxinaban que a descomunal pedra da sepultura quedaría arredada para sempre.

En chimpar pedras ninguén está a altura de Xesús. El veu ao mundo para iso, namentres, nos enredamos en lerias e pasatempos que nos despistan en canto ao sentido da morte, arrefriando o entusiasmo de vida pascual. Sepultamos a chispa, o que nos da vida e alegría, como se puxéramos pedras enriba do noso espírito en lugar de arredalas... Estas son algunhas pedras que nos sepultan en vida: violencia física e psicolóxica, odio racista, confrontación ideolóxica, envexa, medo e inseguridade ante os descoñecidos, illamento clasista, abandono afectivo que produce soidade, novas escravitudes tecnolóxicas, depresión, padecemento moral, individualismo pandémico, oficialismo trampón, cultura do descarte, santificación de todo o artificial e, celebración dunha morte eutanásica.

“Pero, erguendo a vista, descubriron que a lousa estaba arredada, iso que era moi grande.”

Celebramos que a pedra que selaba o sepulcro do Señor non está no seu sitio, porque a Vida emerxeu daquela cavidade baleira onde deixaran o corpo de Xesús. En triscos e polos aires saltan todas as lousas que funden o entusiasmo das mulleres e dos homes de ben.

“Non vos espantedes. Buscades a Xesús Nazareno, o crucificado? Non está aquí, resucitou. Mirade o lugar onde o puxeron.”

Estiven ollando o solpor deste día e, namentres baixaba o sol, escoitei unha gran noticia: que despois da cruz hai vida! Resucitou o Señor e quitounos un peso de enriba!

Felices Pascuas.

Pasa o tempo voando! Ao pouco de facerme crego e traballando no seminario chegara por alí un mozo duns vinte e pico anos, tratábase dunha fichaxe sorpresa, coma as deses futbolistas que cambian de club ao quedar liberados de contrato. A nova incorporación, adquisición exprés en pleno mercado estival, ingresou no equipo en calidade de dianteiro centro. Daba o perfil de xogador brasileiro, diferente, pequeno e talentoso, deses que viven na área pequena agardando ocasións para materializalas en gol e que son folgazáns á hora de axudar en tarefas defensivas. Mais que un goleador nato aquela incorporación resultou ser un gol por toda a escuadra.

De cando en vez recordo con cariño unha frase del, dicíame: "Alberto, no me apetece". Resulta que compartiamos certas tarefas, unhas máis liviás ca outras, e que tiñamos organizadas por quendas rotativas. Algúns traballos eran de supervisión de estudos e comedores e requirían seriedade e constancia. No día a día dábanse situacións de risco para a paz e o benestar de todos, o réxime disciplinario marcaba a pauta a seguir para a resolución de tales conflitos.

Aquela temporada déronse dúas circunstancias que alteraron a calma. A primeira, os accidentes provocados pola inexperiencia da recente incorporación (que trataremos noutra ocasión) A segunda, o incumprimento inxustificado das quendas de traballo. Cando chegaba á hora de realizar algún sobre esforzo laboral o compañeiro soltábame aquilo de: "Alberto, no me apetece."

Antes do inverno déronlle finiquito.

A min traballar, esforzarme, cumprir coas obrigas, sacrificarme para acadar un obxectivo, madrugar, ser puntual e ordenado, e unha morea de cousas máis, non sempre "me apetecen", pero existe unha forza maior chamada responsabilidade ou sentido do deber que te move a cumprir coas obrigas de cada día. A esto tamén lle chamo eu vocación: a facer o que está mandado por honor e compromiso.

Este Venres Santo conmóvenos a morte de Xesús na cruz "...e, logo, non hei beber o cáliz que me deu o Pai?"

Que non se perdan os valores inspirados nesta lección sublime de vida e, por certo, grazas polas persoas traballadoras.