No sector comercial para acadar éxito entoxase indispensable saber vender, de feito, as empresas rífanse aos bos comerciais. As veces non importa tanto o produto coma o saber presentalo ao público. As estratexias de venta son do máis diverso, atopamos tantas coma vendedores hai. Aquí cabe aplicar o refraneiro: cada mestriño ten o seu libriño.
Perdoade que agora tire de tópicos e aluda a aquelo da picaresca comercial. Comprador e vendedor branden armas: aquel avanza desafiante, este repregase en sutil defensa. O vendedor garda unha daga curta con punta afiada para ferir a inocencia do seu adversario. O comprador fica inmóbil porque sabe que o mellor ataque é unha boa defensa.
Cando fechamos unha operación atrás chega un acrecentamento da satisfacción persoal, sensación esta, ás voltas fugaz ás voltas persistente. E pasa o tempo e imos caendo na conta dos erros cometidos... quizabes por precipitación ou por falta de información. E vaise diluíndo aquel agradábel efecto  inmediato ao negocio.

Os acertos dos que nunca me arrepinto foron froito de decisións rápidas (amor a primeira vista) Diredes que son atufado, pero, coma bo romántico, opto por definilo coma un frechazo fulminante que anula a razón elevándote nun impulso arrebatador sobre o obxecto desexado. Fóra dúbidas e medos, tes diante dos fociños o negocio da túa vida! Cómpre actuar rápido, sen pensalo moito.

“Volveuse Xesús e, vendo que eles o seguían, preguntoulles:

            — Que buscades?

            Eles respondéronlle:

            — Rabbí(que quere dicir mestre), onde paras?

            El díxolles:

            — Vide e veredes.

            E eles foron e viron onde paraba e quedaron con el aquel día. Era contra as catro da tarde.”

 

A súbita reacción dos discípulos de Xoán foi provocada por un "vide e veredes". Un a un chimparon as armas vellas da indecisión para afiar outras novas de entusiasmo e valentía. A oferta era irresistible.

A estratexia de venta de Xesús pasa pola empatía, por abrir a porta do seu corazón e convidar a entrar e ver. El, o Mestre, supera os trucos dos vendedores acabados enchendo de brillo os ollos de todos. Foi un encontro tan conmovedor e feliz que os discípulos endexamais o esqueceron. O punto de partida dunha nova andaina.

Necesitamos entrar no mercado do mundo, cheo de trileiros, e ofertar sen medo o noso produto. Renovémonos segundo o modelo de Xesús, e recuperemos a chispa de outrora para conquistar os corazóns dos que buscan.

Comerciais que tolean de euforia e contaxian ilusión? Mércocho!

Feliz Domingo.

Quero comezar este relato facendo un recoñecemento a tantas persoas que sen facer ruído pasan pola vida facendo o ben.

Olor a madrugada. Imos cara un lugar ao que se chega baixando unha pronunciada pendente de ostentación e de vaidade. Transitan polo camiño xentes animosas que comparten entusiasmo entre contos e algún sustento. En avanzando, vaise insinuando unha verea feita de pegadas de ilusión e utopía. Atrás quedan as modernas calzadas proxectadas polos poderes relixiosos e políticos da época: vías de altas prestacións polas que circular a gran velocidade pero, tamén, con alta sinistralidade.

O carreiro estreito e pelado vai parar preto do río, a unha camposa. A xente fai cola agardando a quenda. Detrás duns van pasando outros. Alí, entre o boureo da xente, escoitamos a voz do home do río que dicía: “…está a chegar o que é máis forte ca min, perante quen non son digno de prostrarme para lle desatar os amallós do seu calzado.”  

As augas do río, que baixaban mansas, foron testemuñas do acontecido. Ao saíres da auga un feixe de luz máis unha pomba alcanzaron a aquel home e, asemade, ouviuse: “Ti es o meu fillo benquerido, o meu predilecto.”

O solpor produciunos unha grata sensación de tranquilidade e paz. Abandonando o lugar albiscamos unha paisaxe única con vistas incomparables dun río profundo que regala vida ao seu paso. Unha atmosfera cativadora apoderouse de todos con fragrancias arrebatadoras de tons espirituais.

O camiño de regreso pasou de contado e quen máis quen menos dáballe voltas ao sucedido. Asistiramos á presentación máis espectacular do Servo Humilde, dun enviado de Deus. E reparamos naqueles sinais que encomezaban un estilo: confundido entre os romeiros, cómplice dos amigos, submiso a quen está por riba, preparado para amar coas palabras e cos feitos, e armado soamente coa forza da verdade.

Así vivimos o bautismo de Xesús.

Fomos uns privilexiados.

Esta noite pechamos os ollos entre  cavilacións e nervios agardando espertar naquel momento feliz de emoción e inocencia. Solpor de intriga e misterio que precede un amencer con fragrancia de soños realizados. Instalados na infancia que non pasa rescatamos a ilusión de outrora.

Día de Reis en tempos de soños.

Canda as necesidades que nos apremen xorden imaxes fantásticas de tolos con facianas alegres: maiores e nenos capaces de rescatar a maxia de crer. Porque a maxia posúena aqueles que traducen os soños por desafíos, porque a maxia perténcelle aos que traballan e loitan na procura dun porvir mellor.

Iluso? Non, mellor tránsfuga das matemáticas da probabilidade e canso dun mundo apagado e sen espírito soñador.

Os "Tolos de Oriente" puxeron as súas vidas a cabalo dunha estrela e concentraron nun agasallo doses desa complicidade que só teñen os soñadores.

Benaventuradas as mulleres e os homes que viven na procura dun soño, porque eles chegarán a Belén. Melchor, Gaspar e Baltasar, moitas grazas polos agasallos e, sobre todo, por levarnos ata a fábrica de soños de Belén.

Non deixedes de soñar!

NAI SÓ HAI UNHA.

A que loita por sacar adiante aos seus fillos.
A que fala baixiño entre arrolos e agarimos.
A que endexamais baixa a garda  e protexe aos seus.
A que pasa a vida entre suspiros de amor.
A que mira con outros ollos cheos de dozura e comprensión.
A que pasa decote a segundo plano.
A que traballa por Amor.

A que cun xesto che saca un sorriso.
A que sempre xoga con alma de neno.
A que desfruta vendo a felicidade dos outros.
A que cunha mirada adiviña que andas preocupado.
A que confía en que todo vai saír ben.

A que durme con soños de familia e aspira  a darlles vida.
A que desprende calor de fogar.
A que se fixa e coida os pequenos detalles.
A que prepara o necesario para facer festa.
A que chora a miúdo, unhas veces de emoción e outras porque lle doe o corazón.
A que provoca recordos únicos e lles da sabor.
A que non cansa de esperar por moito tempo que pase.

A que fala con Deus en nome de todos.

A que se identifica coa eternidade.

A que conservaba todas estas cousas no seu corazón.

A que posúe o nome máis tenro e doce, Mamá.

A que nos recibe e abre as portas da súa casa.

A que nos agarra da man e acompaña na entrada de ano.

A que irradia paz.

A que…

COMA UNHA ÁRBORE

Os sólidos alicerces dunha árbore son as súas raíces. As raíces terman da planta e confírenlle resistencia segundo a profundidade das mesmas. Un exemplo témolo no mesto e fondo raizame que lle da ao carballo unha aparencia maxestosa e sobranceira. Imposíbel arrincar de raíz un destes espécimes centenarios. Os pais, os avós (tesouros da igrexa e da sociedade) conforman as raíces da familia. Eles inflúen no que cada un de nos é. Fondas e fermosas as carballeiras da nosa terra!

Para que a árbore medre necesita boa terra. Todo ser vive afincado nun entorno, nun ambiente que lle procura calor e alimento, indispensábel a terra ben empapada de auga con substrato rico en minerais. Os achegados, xunto co entorno social, entrañan a materia prima que se convirte en ósos e músculos, madeira e follas, amais de esponxar os miolos.

A parte máis dura da árbore chámase tronco.​​​​ A personalidade, o xeito de cada quen, as ideas dun, todo aquelo que nos fai diferentes repercute na forma da árbore da familia. Existe un ADN familiar do que se obtén información esencial sobor da súa raza, a saber, á cas de ou o apelido.

Do tronco parten as pólas máis grosas que á súa vez se van dividindo noutras máis miúdas que se enchen de follas. Follaxe espesa o abano de relacións que mantén a familia e que nos van enxertando en unión permanente de sociedade. Ramas, ben delas poboadas de vida e proxectos, e algunhas que sobresaen perseguindo un sono.  

Na parte superior da árbore divisamos a súa copa chea de afeites. Chores e froitos que agardan o momento propicio para xermolar as sementes que agochan no seu corazón. Os fillos e os netos son para as familias o que os froitos para a árbore.

Hai un ben oculto, un murmurio interior en movemento,  un algo que adiviña vida… O zume que circula por toda a planta a través dunha complexa rede de vasos. O sangue aporta vigor e revitaliza constantemente, a vida da árbore murcha en tanto falte aquela enerxía que o mantén erguido. Este zume interior representa a presencia de Deus nas nosas vidas. Se a graza de Deus actúa en nós poderemos medrar fortes e dar froitos saborosos e abundantes.

“O neno ía medrando lanzal, forte e intelixente; e a gracia de Deus estaba con el.”

Adicado a todas as familias que buscan a presenza de Deus, transmiten amor e forman parte deste monte de Santo Antonio.

Moitas grazas, Familia!