A vaca, mamífero rumiante, ten un sistema dixestivo ben especializado. Este cuadrúpede extrae a máxima enerxía do alimento inxerido. O proceso iníciase no medio natural que lle ofrece ricas superficies das que pastar. A vaca enche o seu bandullo de grandes cantidades de herba. Nun xesto sincronizado ollos, pescozo, fociño e lingua apañan con precisión de vaca suíza o verde ou seco alimento. Cando come, a vaca enche primeiro a súa boca coa lingua, e logo levanta a cabeza para mastigar. Preciosa estampa a dunha vaca larpeira engulindo unha mazá pendurada da maceira. Unha frase quedoume gravada dende moi pequeno “hai que lle dar de comer ás vacas!”. É que estes bichos comen con moita regularidade. 

As vaquiñas cando está cheas adoitan descansar, máis en certas épocas do ano moscan e brincan as condenadas. Lémbrome da Rubia, unha vaca grande e revirada, de cornos retorcidos e afiados, que ventaba calquera incidencia fora do habitual. Á beira da noite a Rubia deitábase no estrado da corte a remoer a inxesta do día. As vacas rumian, é dicir, regurxitan e mastigan repetidas veces o contido do estómago para facilitar a súa dixestión. Cando o animal está san e feliz pasa ao redor de dez horas remoendo, ollo, dez horas!

Este Xoves Santo miramos a Xesús que se anica para lavárllelos pés aos seus amigos, díxolles: Deivos así un exemplo para que, como eu fixen convosco, así fagades tamén vós.

Estes días, mais que dicir moitas cousas, toca facer a vaca. Ti podes darlle ao rabo e mesmo moscar, ora ben, eu anímote a remoer con calma esas vitaminas en forma de xestos e palabras que nos chegan dende Xesús. Aliméntate!

Grazas polos que son mansos, e grazas polos bos exemplos!

Aplausos terapéuticos que calman a inquietude persoal producida polo baleiro existencial. Aplausos apurados que alteran o silencio e rachan a calma dos que transitan pola vía da serenidade. Aplausos estridentes acompañados de voces emisoras de berros que reclaman por xustiza un novo poder. Aplausos acirrantes e contaxiosos que incrementan o algareo, a tensión, a confusión.

Aplaudir para sumar inconscientes á causa dun erudito que fala de amor e de salvación.

Aplaudidores tendenciosos do que convén. Moitos aplausos, e despois, apupos e protestas.

O tumulto oscila e vai dun lado a outro anticipando alteracións no ánimo.

Burlas e insultos para compoñer a devoción do escarnecemento. Bulicio enxordecedor para afogar e matar a verdade.

Domingo de Ramos: entrar con palmas de vitoria e saíres con asubíos de condena. Aledarse con Xesús e, ao intre, renegar del.

Benvidos á comedia da vulnerabilidade. Pasen e contemplen a farsa dos humanos indecisos presos da súa liberdade: unhas veces eufóricos, outras coléricos.

Luces e sombras, éxito e cruz, fe e traizón, bañan o taboado onde corre a historia do mundo entre suspiros de perdón.

Axita con emoción ese ramallo e berra entusiasmado: "Deus salva! Bendito o que ven no nome do Señor!"

ITE: inspección técnica de edificacións.

Xesús foi o primeiro e máis cualificado inspector de edificacións. O evanxeo deste domingo presenta o resultado da ITE do templo de Xerusalén.  A avaliación daquela construción relixiosa declarou o seu estado de ruinoso. O técnico-inspector evidenciou síntomas ou signos evidentes internos e externos como gretas, afundimento do chan, desprendementos de cascotes e desgaste dos elementos estruturais. De contado, aplicouse un reactivo anticorrosivo para eliminar de raíz  calquera afectación estrutural e ambiental. Así, comezaron os traballos de reparación e reconstrución no templo para devolverlle o esplendor de outrora.

Nesta coresma debemos pasar esta revisión ITE.

Imos encomezar por analizar o estado do noso templo-persoa. Deficiencias leves ou severas? Viches algunha fenda? Humidades e filtracións? Lixo no patio interior ou na azotea? A primeira medida arranxar todo o que arrefría a nosa fe e nos aparta de Deus. Necesitamos un ambiente interior confortable, cálido e saudable, humano e solidario. Xesús botou a patadas do recinto do templo aos comerciantes que só miraban polo seu negocio, convertendo a casa de Deus nun “chiringuito” de engano e regateo. Na inspección do noso templo persoal miremos, tamén, ata que punto reducimos a práctica da relixión a un regateo de favores con Deus.

Un relato que, contextualizado nesta coresma, faranos pensar na comunidade representada polo templo-parroquia. Apliquemos, entón, o conto da ITE ás nosas comunidades (cregos incluídos) para superar bloqueos e complexos do pasado e responder as necesidades do noso tempo dándolle vida ao evanxeo. Desprendementos de consideración nos últimos tempos? Fungos nas paredes por falla de oxixenación? Óxido corrosivo por un mantemento desaxeitado? Observa que as ancoraxes permanezan en bo estado. A parroquia foi erguida polos devanceiros co propósito de honrar a Deus e para gozar da súa presenza. As actitudes egoístas e inmobilistas rachan a comuñón entre os irmáns e atrancan a incorporación de novos membros, desgastando e debilitando a calidade da construción. É preciso aplicar un produto adherente que compacte as partes que ameazan desprenderse do conxunto, deste xeito, o edificio lucirá esvelto e firme. E dicir, debemos mellorar a comunicación e a corresponsabilidade entre os membros das nosas parroquias. Amais, recoméndase deseñar contornos accesibles que posibiliten a orientación nos espazos e faciliten a localización de puntos de interese. En definitiva, unha parroquia de portas e fiestras abertas para acoller a todos e respirar o aire fresco da fraternidade.

Para rematar a ITE achegámonos ao templo-sociedade. O papa Francisco, técnico cualificado, en relación ao mundo "casa común" anímanos a traballar xuntos para arranxar as deficiencias graves detectadas que poñen en risco a estabilidade e a seguridade das persoas. Urxe amañar os estragos ecolóxicos que feren a dignidade dos máis pobres, e acomodar todas as habitacións da casa para o benestar e descanso dos seus ocupantes.  Loitemos á par do Mestre para guindar lonxe e erradicar o que desmerece ao Templo Común da Humanidade.

Nas túas mans está a obra de Deus, non a abandones, cóidaa e arránxaa.

Resultado final da ITE: favorable ou desfavorable?

 (introduza a súa valoración)

Estás canso? Farto de tecer? Sempre liado en mil historias? Seica perdiches a conta dos traballos e sacrificios que levas acumulados dende fai tempo? Pois, direiche, experiencias gratificantes ao cento por cen cóntanse cos dedos da man. Amigo ou amiga, a vida é un cóctel elaborado a partir da combinación de sabores doces e amargos: un chisco de traballo cun belisco de lecer, unha dose de obrigas xunto cun pouco de tempo libre, unha migalla de esforzo máis un pouco de descanso, unha pinga de padecementos xunto con lerias e risas, sacrificios e horas pracenteiras... Estes elementos segundo a súa dosificación producen sabores únicos e distintos que adiantan tragos largos, intensos, saborosos, pracenteiros, duros, fríos, agres. Cómpre acostumar o padal para apreciar e distinguir os sabores, deste xeito, desfrutaremos do cóctel da vida.

“Naquel tempo, levou Xesús consigo a Pedro, a Santiago e a Xoán, e subiu con eles a un monte alto.

Alí transfigurouse diante deles; e os seus vestidos viráron­se resplandecentes, brancos coma ningún bataneiro do mundo os podería branquexar.

E aparecéuselles Elías e mais Moisés, que estaban a falar con Xesús.

Pedro colleu a palabra e díxolle a Xesús:

— Mestre, que bo sería ficarmos aquí! Imos facer tres tendas, unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías.

El non sabía o que dicía, de tan asustados que estaban.

E formouse unha nube que os cubriu e, desde a nube, deixouse oír unha voz:

— Este é o meu Fillo benquerido; escoitádeo.

E de súpeto, mirando arredor, xa non viron a ninguén, senón a Xesús só onda eles.

Cando baixaban do monte, Xesús encargoulles que non contasen nada do que viran, ata que o Fillo do Home resucitase de entre os mortos.

Eles gardaron a cousa en segredo, pero preguntábanse entre si que sería aquilo de “resucitar de entre os mortos”.

O monte da transfiguración recolle e potencia o sabor das experiencias gratificantes da vida. Un combinado elaborado a partir do ingrediente das expectativas cumpridas, e que deixa en boca a sensación dos momentos de plenitude onde cada peza encaixa, sobresaíndo os tons máis gustosos. A cima do monte Tabor conta un instante de inmensa felicidade antes de volver á chaira do día a día que esixe compromiso e sacrificio.

Deus sabe dos grandes sacrificios que fas, pero, tamén gusta daqueles pequenos e cotiás que van aromatizando e dan corpo á elaboración final. O cóctel da vida apreciase a grolos pequenos que deixan un padal intenso, afrutado e moi duradeiro, noutras palabras, ir morrendo aos poucos para conquistar  o cumio da vida Feliz.

Na coresma ofrece eses pequenos sacrificios de cada día.

Hoxe apetéceme unha copiña. A vosa saúde.

MANS UNIDAS

Levamos preto dun ano soportando os efectos dunha pandemia fatídica. Son tempos duros para todos porque as medidas adoptadas para superar a enfermidade paralizan gran parte do noso sistema de vida. Vemos o sufrimento da xente producido polo distanciamento social, cantos familiares e amigos non poden encontrarse para compartir penas e alegrías!  Sofre a xente pola crise económica, empresas e negocios botan o peche ou reducen persoal e as administracións tentan achicar auga dunha nave que parece afundirse. O número de vidas que se cobrou a pandemia fainos estremecer, e sentimos un fondo pesar polas vítimas do coronavirus e polos enfermos das UCI que se debaten entre a vida e a morte. O ton de gravidade que empregan os sanitarios asústanos, e as vacinas, en troques de protexernos do mal, inoculan impaciencia e inseguridade. Amais, sofre a xente polo confinamento e o toque de queda, mingua a liberdade e as depresións roldan polas rúas na procura das psicoloxías máis febles, os aparellos de última xeración enxeñan o derradeiro modelo de conexións persoais e, ao tempo, descargan da rede horas de aburrimento.

Sumidos nunha crise sanitaria de tal magnitude e con graves efectos sociais e económicos, cabe pensar nos famentos do mundo? Sen dúbida algunha, si. Neste momento a situación dos pobres agrávase considerablemente polo que se entoxa indispensable e urxente brindarlles a nosa axuda.

Repasemos o informe da ONG católica “Mans Unidas” nel están contidas as seguintes denuncias como razóns de peso a ter en conta:

  1. O empeoramento das cifras da fame e da pobreza por mor da actual pandemia. Por exemplo, pensemos nesas comunidades máis vulnerables que non teñen asegurado o acceso ás vacinas, estímase que a algúns países chegarán polo 2023.
  2. A crise sanitaria da COVID prodúcese cando a humanidade fica inmersa nunha alarmante crise ambiental, vinculada especialmente tanto ao cambio climático como ao uso abusivo dos recursos naturais, e que  incide especialmente nas comunidades  máis vulnerables do Sur.
  3. Os grandes principios do ben común, do respecto, da xustiza ou da solidariedade quedan relegados e, con eles, as vítimas da pobreza, a crise medioambiental e as pandemias globais.

O lema da xornada de Mans Unidas “Contaxia solidariedade para acabar coa fame”, recórdanos a situación daqueles que padecen no mundo por culpa da fame e fai un chamado ao compromiso de todos. A pandemia castiga o noso ego autosuficiente, esperando que a nosa sensibilidade descubra as inxustizas que padecen polo mundo adiante milleiros de persoas. Eu son dos que pensan que estes tempos son un chanzo para mellorar como persoas e para mudar as cousas.

Naquel tempo, acercóuselle un leproso a Xesús, e rogoulle de xeonllos: — Ti, se queres, pódesme limpar. Xesús, estremecido, estendeu a man, e tocouno, dicindo: — Pois quero, queda limpo.

Hoxe os famentos do mundo berran de xeonllos reclamando un chisco de atención. Eles chaman por quen pode remediar as súas doenzas: “Ti, se queres, pódesme limpar”. Os nosos irmáns desfavorecidos agardan que nos estremezamos e que estendamos a man para restituír a súa dignidade ferida. Rachemos dunha vez o confinamento mental para dar abrazos de esperanza aos máis pobres. Poñámonos do lado dos que menos teñen e contaxiémolos co virus da solidariedade.

Comeza a recuperación!