A casa na que nacín erguese á beira dunha estrada que comunica Betanzos coa Agolada, C-540. Os contados coches que transitaban por ela non facían tanto ruído coma a fonte que abrollaba á outra beira da calzada. A fonte de Chorén apreciada e taxada polos veciños da aldea e da bisbarra, tamén coñecida entre os choferes do Pereira e os viaxantes que repoñían as mercadorías no ultramarinos “Do Zapateiro”, por lembrar algúns. Alfredo, o zapateiro, que non bebera nin gota de auga na súa vida, repetía “quen bebe desta fonte morre seguro”. Dou fe que foron morrendo os que dela beberon… eu tamén apaguei nela a miña sede. Ao pe da pía que recollía un chorro flutuante descubrín como bican as vacas ou lamben os cans para facerse co líquido elemento. Ás veces que levei un balde para abastecer á casa! Auga da fonte para beber ou cociñar, para lavarse ou limpar, para xogar… O seu murmurio tenro e continuo era coma a compaña dun vello amigo.

Disque algunhas augas posúen propiedades únicas beneficiosas para o corpo e para o espírito. Hoxe faláronme dun manancial que segundo vai correndo empapa toda a contorna de vida “todo medra e florece, crece toda clase de árbores froiteiras; non se murcharán as súas follas nin se acabarán os seus froitos; darán novos froitos cada mes, porque as augas flúen do santuario; o seu froito será comestible e as súas follas medicinais».

E despois contaron dunha piscina que cura a enfermidade “Hai en Xerusalén, xunto á Porta das Ovellas, unha piscina que chaman en hebreo Betesda. Esta ten cinco soportais, e alí estaban botados moitos enfermos, cegos, coxos, paralíticos”. Eu lembreime dun home que tiña a capacidade de transformar a vida, seica “o chafariz de auga que salta ata a vida eterna”.

Coma rabdomantes busquemos dilixentes as augas fondas da fe para mergullarnos na vida con ilusión e esperanza.

O enfermo dixo: foi Xesús quen me curou!

Unha oración polos sedentos de saúde.


#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa

 

Onte pola noite botei unha risada cavilando na vida que todos levamos dende hai unha semana: afastados dos lugares de traballo, mutilados para o deporte e sen posibilidade de deambular ao noso antollo. Millóns de seres humanos retirados do estrés e barullo cotiás e, de súpeto, aí estamos, atravesando a porta dos nosos domicilios para mergullarnos nunha atmosfera de retiro espiritual. Quen organizou esta leria? Os exercicios espirituais aparecen no transcurso da vida providencialmente, a procedencia da invitación tanto ten.