Declaro a miña sorpresa ante a proliferación de mentiras e medias verdades a que asistimos esta tempada. Estou a falar dos bulos. A saber: noticia falsa que se difunde, xeralmente, co fin de prexudicar a alguén. En galego de sempre: bóla. Aparte dos gardametas, futbolistas profesionais, a quen non lle meteron unha bóla? Gástanse bromas e métense bólas o día dos Santos Inocentes. Claro, a festividade dos Inocentes xa foi e tampouco está o forno para bólas. Pero, nin con esas!
O mundo está cheo de pillos e pillas. No país patrio recoñecemos certas tendencias e debilidades. Por exemplo, a envexa ou os contos de levar e traer. Hai cousas que nin o confinamento é quen de cambiar. Mentiras e murmuracións forman parte do caldo de cultivo desta corentena... estase a investigar unha vacina.
Un bulo créase por uns intereses segredos, que transgriden a lexitimidade, manipulando a opinión pública. Tras o barullo dos chismes agóchanse segundas intencións. Amigos, a peste chinesa trouxo canda si toses, febres... e chismes. Permanezan confinados para ir librando destas merdas!
Resulta incómodo saberse no punto de mira de xente cubilleira. Os desta especie son áxiles cazadores, nómades, en aparencia sociables, e o seu hábitat idóneo atópase en charlas, conversas e lerias. Deus nos libre das pecadoras linguas!
Existen compañías con estruturas integradas nos servicios de intelixencia dos estados que se dedican a espiar aos cidadáns nas redes sociais? Viven do conto? Serán contos? «Teñan coidado aí fóra» dicía o sarxento Esterhaus de Canción triste de Hill Street.
“Había entre os fariseos un home chamado Nicodemo, maxistrado dos xudeus. Este veu onda el pola noite e díxolle: Rabbí, sabemos que viñeches de Deus coma mestre, pois ninguén pode facer estes signos que ti fas, non sendo que Deus estea con el.
Respondeulle Xesús: Con toda verdade cho aseguro: como un non naza de novo, non pode ver o Reino de Deus.”
Nicodemo: principal entre os xudeus, sabio, versado na lei, mestre en Israel e millonario. Este reputado xudio devecía por ir onda Xesús, no entanto, a súa reputación e o medo ao que dirán impedíanllo. Achegouse con discreción, ao amparo da escuridade, libre dos ollos indiscretos que rosman e meten presión. O camiño daquel prestixioso fariseo rematou ao pé de Xesús en quen está a verdade indefectible.
Onte e hoxe celebrar certas amizades non está ben visto, así e todo, hai que andar!
Fuxe das falsas seguridades e da confusión do mundo. Non te acolloes polo rosmar da xente. Pasa dos bulos e das bólas. Corre e ponte a refuxio a carón do Amigo. Escoita o que che di: nacer de novo, volver a empezar.
Sempre hai tempo para celebrar un novo nacemento.
E, se falan? Que falen!
#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa

Neste momento cando abras o facebook seguiremos confinados na casa. Asumimos o peche para evitar que un axente externo perigoso dane a nosa integridade no tocante a saúde. Unha peste chinesa estendeuse polo globo terráqueo e mandou poñerse a cuberto. Agora, despois dunhas cinco semanas, corroboramos a gravidade da situación (as orellas do lobo). Botamos contas e decidimos ser cautos e evitar no posible os contaxios. Portas fechadas. Innegable a preocupación e o temor que se instalou na sociedade.

Lista de preocupacións:

  • Contaxiarse de COVID 19
  • O benestar da familia e dos amigos
  • Conservar o traballo
  • Saír á rúa con tranquilidade
  • Recuperar costumes e rutinas cotiás
  • Cumprir cos compromisos marcados na axenda
  • A xestión que fagan as autoridades deste problema
  • Colaborar e axudar aos damnificados

Contra toda inquietude e arrimando o ombreiro recuperaremos o benestar e a paz. Desta saímos todos xuntos!

“Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles: Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez: Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

E dito isto alentou sobre eles e díxolles: Recibide o Espírito Santo”

Están pechados na casa por medo aos xudeus, non teñen nada claro e séntense ameazados. Rolda o andazo exterminador. E, de súpeto, can da burra. A saída pasa por tranquilizarse e sentirse en paz. Paz convosco. Xesús tráelles paz e seguridade.

Quen vive unha fe auténtica transmite paz porque o seu interior reborda paz. Está escrito no evanxeo “Da abundancia do corazón fala a boca.”

Aquela xentiña humilde e amedrentada entreabriu a porta e pola regaña albiscou un mundo necesitado de paz. Heraldos da paz do Alto, pregoeiros dun mundo mellor, testemuñas do amor e da concordia, irmáns na fe, precursores do Reino.

Ti máis eu, alentados pola forza da fe, venceremos ás dificultades.

Paz no mundo enteiro. Paz convosco, e abriuse a porta...

Meu Señor e meu Deus!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Xesús resucitou no abrente do primeiro día da semana, e aparecéuselle en primeiro lugar a María Magdalena. Despois disto, aparecéuselles a dous que ían de camiño a un lugar. Todos fóronllelo contar ós demais, pero non os creron. Por último, aparecéuselles ós Once mentres estaban á mesa, botándolles na cara a súa incredulidade e a dureza de corazón.

Díxolles: Ide polo mundo enteiro, anunciando a Boa Nova a toda a creación.

1.- O Señor resucitou no abrente do primeiro día da semana e revélase a quen El quere.

Persoas especiais, empáticas, sensibles, marcados pola vida, rexeitados pola sociedade, desprovistos de riquezas, necesitados de salvación, amantes pasionais,... destinatarios da revelación.

2.- Hai persoas que senten a presencia do Señor nas súas vidas.

Unha experiencia que volve o dereito do revés e anula a indiferenza. Descobres a razón de vivir e zumegas alegría interior, forza e seguridade. No peito latexos de comunicación que loitan por saír e compartilo todo. 

3.- Ao comunicaren a experiencia vivida aos amigos ninguén os cre.

Polo xeral desconfiamos desas persoas “raras” que rachan co convencional.  Pechámonos en banda e desacreditamos o testemuño de quen, ao noso entender,  desvaría. Nalgún caso respectamos ao mensaxeiro e por amizade omitimos comentarios negativos. Moitos atrancos para falar en confianza! Máis para crer!

4.- Xesús bótalles en cara a súa incredulidade e dureza de corazón.

Influenciados polo ambiente seguimos os mesmos patróns de comportamento e rexeitamos todo o que non nos entra na cabeza. Amais da coiraza propia protéxenos unha cúpula de tópicos e prexuízos. Instalámonos na confrontación o que imposibilita a aquiescencia.

5.- Son enviados a levar ao mundo enteiro a Boa Nova.

A pesar do raquitismo do xénero humano e dos fallos cometidos a misión de Xesús pasa polas nosas mans.

Elos dunha cadea que nunha punta nos suxeita ao anuncio da resurrección e na outra préndenos ao Reino que é Boa Nova.

Ten ánimo, segue adiante, non rompas esta cadea.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

En mans do esquecemento aquela Galicia pobre e sacrificada que cultivaba terra e mar. Nas palleiras e pendellos penduraban unha chea de aparellos, sachos, picañas, forquitas, fouces, galletos... Os carros, ao enxoito e co eixe ben untado de graxa, preparados para a carga e trasporte de todo tipo de provisións. Os animais acomodados e atendidos nas cortes e na eira. Dentro da casa a cociña rabiando de calor. Mulleres e homes postos aos labores tradicionais do campo coa inestimable axuda das vaquiñas.

Ás xentes do mar, descoñecendo os pormenores do oficio, aplícolles a mesma calidade en xenerosidade e sacrificio. O apego á terra, o recambio xeracional e as boas mañas foron garante da supervivencia do país.

O progreso meteu unha marcha máis e a faciana de agro e mar virou de súpeto.

Imaxino que unha das consecuencias desta pandemia levaranos a recuperar a esencia da nosa terra.

“Os apóstolos saíron pescar pero aquela noite non colleron nada. Xusto cando acababa de romper o día, presentouse Xesús na ribeira do lago. Pero non se decataron os discípulos de que era Xesús. Xesús preguntoulles: Rapaces, ¿tedes algo que comer?

Eles responderon: Non.

Díxolles entón: Largade o aparello por estribor e atoparedes.

Eles largárono, e xa non podían halalo a bordo, de tanto peixe. Daquela, aquel discípulo a quen amaba Xesús díxolle a Pedro: É o Señor.”

Xesús mandou recado: “comunicádelle ós meus irmáns que vaian a Galilea e alí verémonos.” O acontecido na concorrida Xerusalén alterou aos amigos de Xesús que guindaron pola fiestra as esperanzas todas.

Un ambiente enrarecido nunca facilita a comunicación e supón unha lousa para saír adiante. Debemos afrontar unha nova etapa que pasa por retomar a historia dende o inicio,  dende Galilea.

Volver alí, ao punto de partida, acender o lume da cociña que da calor de alegría e serenidade. Traballar coa abnegación de sempre e botar a rede ata o romper do día. Traballar co sacrificio e a humildade que van fraguándose na ribeira repasando redes baleiras. Largar o aparello arreo para que a providencia nolo devolva cargado de pan e peixe.

Volver alí significa provocar unha experiencia de reencontro persoal. Procesemos toda a información para abeirar na praia da fe onde nos agarda o verdadeiro amor.

Todo vai ir ben.

Alguén espera por ti.

Vaiamos a Galilea!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Esta situación que sufrimos de confinamento residencial altéranos, queirámolo ou non. Por exemplo, a percepción do paso do tempo cambia. Parece como se os días da semana desapareceran. Van pasando os días e os luns xa non dan pereza, os venres non invitan á festa, e os Domingos nin misa nin aldea. Os reloxos marcan as horas cun ritmo novidoso, sen referencia á xornada laboral, ao colexio, á hora de recollerse ou de apagar o espertador, aos compromisos sociais... En fin, cambiouche ben o conto!

Que cousa cousiña é aquela que produce aburrimento e apatía?

Seguro que atinaches. A monotonía.

Nun intento de vencer a rutina artellamos unha chispa de lerias, aplausos, cancións, gravacións de vídeos familiares... escolma de caralladiñas para as que antes non había un minuto.

Disque na tesitura actual ponse a proba a convivencia. Resistes?

Asálteme a preocupación cando penso nesas persoas con moita vida social que pasaban horas e horas na rúa. Tamén nos meniños afeitos a xogar e brincar en liberdade. E, que dicir das persoas que agardan con impaciencia a visita dun familiar ou dun amigo, ben nas súas casas ou nas residencias? Males menores en comparanza cos pais e nais que ven perigar o sustento xunto coa capacidade de xerar ingresos.  Évos moi fodido o bocadillo de pan con pan. Desacougo.

Hoxe saltarían polos aires os barómetros que miden o grao de preocupación dos españois. O coronavirus levaríase a palma. Atórdannos con tal bombardeo obsesivo de información sobre o monotema que poñen en xogo o noso xuízo. Hai que roelo!

Fago unha advertencia, a tensión pódese agravar traendo consigo ansiedade e medo. Inquedo ou non?

“Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. Pero el díxolles: Por que estades asustados, e a que veñen esas dúbidas? Mirade para as miñas mans e para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne nin ósos, como vedes que teño eu.”

Cando a realidade impón o castigo dun final desventurado a cabeza non rexe. Van pasando os días e o ceo segue gris, a promesa de plenitude languidece, por ningures rastro da súa presencia. Morreu Xesús e o imperio do medo impón a súa lei. Vendidos a un futuro incerto, descoñecemos o final.

Sintomatoloxía típica con diagnóstico de trastorno depresivo grave. O temor e a loucura provocan delirios que negan o evidente. Xa non está! Quen puidera mirar cos ollos e tocar coas mans! Despexar a incógnita para vencer o temor.

Sonvos eu. Palpade aquí. Decatádevos non son unha pantasma.

A volta do Señor barre de socato a miseria da mente deixando un corazón limpo con ganas de saltar.

A que veñen esas dúbidas, ese medo?

Estou sempre convosco!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa