O ser humano é unha criatura marabillosa cuxo potencial inmenso imos descubrindo aos poucos. A nosa dimensión sensorial resulta sorprendente. O individuo ven de serie cunha morea de receptores físicos, afectivos e espirituais que permiten facer capturas instantáneas da realidade.

Para chiscar unha foto de calidade comezamos por facer un bo encadre coa luz adecuada. Ven sendo o contexto da captura: situacións, espazos, presencias, xestos, etc.

A disposición persoal antóllase determinante, é dicir, o resultado final dependerá da maquina fotográfica de cada quen. Vivir intensamente, estimulando atención e sentimento, deparará experiencias únicas e inesquecibles.

A memoria vai almacenando os recordos no álbum da vida. O proceso remata no laboratorio de revelado onde pasamos a película a imaxes ou recordos. Así, vai recollendo con precisión de detalle vivencias reconfortantes que nos aportan satisfacción (fotografías que espertan un sorriso). Lembrará vagamente sensacións incómodas (instantáneas desbotadas ou rachadas).  Amais, encargarase de acornellar os sucesos que alteraron o noso estado de benestar (retratos perdidos polos caixóns).

O entraren na aldea onde ían, fixo coma quen quería seguir para adiante. Pero eles porfiáronlle, dicindo: Quédate connosco, porque se fai tarde, e a noite bótase enriba.

Quedou con eles. E mentres estaban na mesa, colleu o pan, bendiciuno e partiuno e déullelo. Entón abríronselles os ollos e recoñecérono; pero el desapareceu. E dixeron: ¿Non ardía o noso corazón, cando nos falaba polo camiño, interpretándono-las Escrituras?

Por un momento o fío argumental escacha, e a sensación de presenciar un feito que sucedeu tempo atrás é total. Ante os nosos ollos aparece algo que xa vivimos, unha especie de déjà vu.

Fuximos daquelas páxinas dramáticas e frustrantes da propia historia, queremos pasar páxina e, de súpeto, a memoria activa un mecanismo que axuda a reler todo. No seu día prescindimos dalgunha foto velada e inservible que agora recuperamos polo seu significado.

Uns consellos de afeccionado.

Abre os ollos do corazón para captar con profundidade e nitidez o que tes diante.

Estate a espreita para pulsar o botón que abre o zoom da sensibilidade.

Crea unha ampla reportaxe da vida, orixinal e a todo color.

Agocha na película dos soños os recordos máis especiais e íntimos.

Cambia con frecuencia os obxectivos da túa máquina, ollo, convén ter a man un teleobxectivo potente (recomendamos a marca “FE”).

Cuestión de enfoque!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Os tempos cambian tan á présa que non os coñece nin a mai cos pariu, con perdón. Non se extinguiu totalmente a tradición de velar os corpos dos mortos nas casas. Cando tocou na miña familia optamos por facelo desta forma, na casa. Mamámolo dende pequerrechos e a Eles, aos meus defuntos, gustaríalles estar ca casiña, e punto.
Dispárase a morriña pola ausencia dos seres queridos. Nun esbozo de posición fetal buscas acubillo e retornas a eses lugares significativos, que falan docemente e suavizan a ferida aberta. Entre o correr das vágoas sobre das meixelas percibes a calor das paredes da familia. E os seus pesarosos latexos cheos de vida repiten: estás na casa.
Innegable o vínculo que une a cada persoa coa súa casa.
A casa procura o indispensable para vivir e cóntase coma un membro máis da familia. A casa escoita, non fala, coñece segredos íntimos e protexe aos seus hóspedes. Respiracións lentas e profundas que dan calor e espantan pola cheminea os malos fumes. Ando buscando o corazón deste ser pola cociña, sei que o ten.
Cando chora unha casa hai que gardar respecto. Pechan os ollos das fachadas cando quedan baleiras de ruídos. Choran, tamén, cando ven partir os seres da súa entraña e o frío percorre as paredes.
Casas con acordo, dentro delas gárdanse milleiros de recordos que van contigo de por vida. Cando un regresa e entra no íntimo da morada pódese oír un fío de voz, que che achega a presencia dos ausentes.
Triste queda a casa e apesarado marcha o seu dono.
Quero retornar sempre a miña casa, e cando toque partir deste mundo facelo dende a miña casa. A miña casa está en Chorén.
Casas cheas de amor e fe, nelas, a presencia dos finados endexamais desaparece, resucitan un día tras outro agardando a chegada á Casa Definitiva.
“Xesús díxolle: Sóltame, que aínda non subín onda o Pai; máis ben, vai onda os meus irmáns e dilles: "Subo onda meu Pai e voso Pai, o meu Deus e o voso Deus".
María Magdalena foilles contar ós discípulos que vira o Señor, e que lle dixera estas cousas.”
Haivos casas coas portas abertas que invitan a entrar e saír, a coñecer outras persoas e con elas crear fogar. A miña casa tamén é túa: a nosa casa. Casa feita con pedras vivas. Casa co teito aberto para mirar cara o ceo.
Esta casa ergueuse na cima do outeiro da resurrección.
Atende, hai alboroto e óense cantos de festa. Alguén fala dentro da casa, escoita! Subo onda meu Pai, regreso a miña Casa.
Non quero que te perdas! Ben sabes de onde es e cal é a túa Casa.
Alguén espera.
Entra na casa.
#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa

Tócame por mor do oficio, máis do desexable, facer acto de presencia cando unha familia chora a perda dun ser querido.

A cousa vai así. Unha vez notificado o pasamento toca concretar día e hora do funeral. É unha xestión rápida. Achégome sempre que podo ao velorio para acompañar a familia e rezar con eles. Ese primeiro encontro con quen padece unha perda irreparable talvez sexa unha das situacións máis incomodas. Estarán moi abatidos? Serán xente de fe? Como romper o xeo? Que dicir?... preguntas que condensan nervios e ganas de facerlles ben.

Escapo de convencionalismos e tópicos. Á hora de dar o pésame penso que as frases feitas son frías, din pouco, e andan baleiras de sentimento. Intento non finxir, adáptome ao que vexo, e fago un esforzo para que sintan o meu achego e cariño. Abofé, regreso á parroquia satisfeito.

Ben deles defuntos coñecidos, xente de fe que frecuentaba a igrexa. Vaia por diante que merecen todo o respecto do mundo. Compre non esquecer como viviron e que cousas foron importantes para os que parten deste mundo. Évos unha traxedia ese distanciamento familiar que no postremeiro da vida illa en soidade. Tamén representa, a todas luces, un dano moral esa ameaza de prescindir na despedida de toda referencia á vida do finado, é dicir, banalizar os seus quereres, as súas opcións fundamentais, crenzas relixiosas, etc. Montes e moreas de asuntos a ter en conta.

Unha voz amiga co ton indignado maldí as medidas do estado de alarma. Non comprendo que impidan o acompañamento físico dos enfermos, menos aínda, que os casos críticos afronten coma cas rabiosos a recta final. Hai que darlle unha volta con serenidade a este tema. Algunha persoa vive con angustia a posibilidade de enfermar e morrer de xeito tan dramático. Faime cavilar...

Á hora do funeral longas facianas con rictos tristes que palidecen de impotencia, poñendo patas arriba o sentido da celebración e dificultando a transmisión da mensaxe. Na celebración falo o xusto, preferible pecar por defecto.

Dentro da igrexa, polo xeral, respírase tristura e desconcerto. A comunidade reunida non presta atención, está ausente.

“Entón Xesús saíulles ó encontro dicindo: Alegrádevos.

Elas, achegándose, abrazáronlle os pés e prostráronse ante el. Xesús díxolles: Non teñades medo: ide avisar a meus irmáns de que marchen para Galilea, que alí me verán.”

Os xestos necesarios e as palabras contadas para conectar e activar un cambio. Un susto de morte que de seguido se transforma en alegría vital. Non teñades medo. Son eu.

Hoxe volvemos á nosa galilea persoal, a percorrer o camiño da vida, pero dunha maneira distinta. Ollos novos para saber acompañar e atinar coas palabras e cos xestos. Ollos que miran con tenrura e non desprezan a vida. Miradas cómplices que acompañan, consolan e alivian.

Unha oración por todos os finados de coronavirus.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Abofé, acotío ando revolvendo no mundo dos sentidos deixándome atrapar polo pasado. Pouco pragmático, a intuición amósame pistas que me falan dunha realidade imperceptible á simple vista. Déixome levar.

Alfredo, zapateiro e comercial de pensos e produtos ao por maior, rifaba comigo. As nosas disputas remataban cun “amaña a cabeza, carafio!”. Tiña máis razón cun santo. Non o logrei. Ti, o que está a ler, talvez teñas a cabeza no seu sitio.

Sei ben que para facer crible unha opción sobran os discursos. A verborrea esparexe palabras que leva o vento. Haberá que combinar feitos e palabras. Pois ben, no meu teclado só teño palabras, queren saír, e posto que as normas do declarado estado de alarma o permiten, aí as ledes.

A cabeza, chofer destro que guía as nosas decisións, perde o xuízo cando bate cunha emoción grande. Un accidente, fortuíto o provocado, altera o curso dos acontecementos e fai saltar polos aires as seguranzas todas. Cando o corazón toma o control dos mandos a vida vólvese imprevisible, marabillosa e feliz.

“Pedro e mailo outro discípulo, a quen amaba Xesús, saíron correndo cara ó sepulcro. Corrían os dous á par. Pero o outro discípulo correu máis lixeiro ca Pedro, e chegou primeiro ó sepulcro.

Entón chegou tamén Simón Pedro, que o seguía, e entrou no sepulcro. Viu os lenzos pousados alí. Pero o sudario que envolvera a súa cabeza, non estaba cos panos, senón á parte, enrolado noutro lugar. Entón entrou tamén o outro discípulo, que chegara primeiro, ó sepulcro; viu e creu.”

O encanto de moitas mulleres radica en que deixan facer ao corazón. As Marías da historia de Xesús intúen luz de vida entre as tebras da morte. Asustadas corren anunciar que o corpo do Amado non descansa na sepultura. Os compañeiros do Mestre non dan creto ata que comproban in situ a veracidade daquel anuncio.

Paseniño, a sensatez e a razón van cedendo espazo ao latexo dunha absurda esperanza. Os lenzos e o sudario enrolado semellan indicios desconcertantes que a intuición resolve en favor da Vida.

Entrar na cámara sepulcral representa acceder á dimensión transcendente da vida. Ver vida no interior dun sepulcro? Imposible. No camposanto oio dicir as veces: “aquí non lle hai nada”. Frase contraditoria. Non atopamos vida dentro do panteón e tampouco a descubrimos polas alturas.

Temos que cambiar de chofer! A cabeza non ten repostas e unicamente pode guiarnos cara o absurdo das nosas vidas. Non te peches dentro do evidente. Deixa libre ao corazón. Corre detrás do anuncio da Vida. Busca luz. Perde a cabeza. Soña eternidade. Presinto que algo bo está a acontecer. Hai futuro!

Resurrección.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Nacín o ano mil novecentos setenta e catro. Da década dos setenta gardo contados recordos. Paso a contar un deses primeiros que quedaron fixados na miña memoria.

O nome dunha das habitacións da casa materna era o cuarto grande. Un espazo amplo, con dúas portas de acceso dende o corredor, cuxa estrutura cambiara debido á construción, dentro del, do baño.

Diseminadas polo piso de madeira do cuarto grande repartíanse catro huchas. A hucha máis pequena contiña fabas. Unha grande repleta de roupa das camas cun saco de cachiños de esponxa de cores por riba. Os anacos de esponxa empregábanse para recheo de almofadas e coxíns e, de cando en vez, para liortas clandestinas. Outra arca voluminosa gardaba roupa de vestir de cando a época de Barcelona. As maletas das viaxes cara a Cidade Condal, un televisor, mesmo o rolo de vimbio e un berce de metal impedían levantar as tapas das huchas. Na última das tullas cazarolas, pratos, vasos e demais aveños domésticos que viñeran da estadía lonxe da aldea.

A máquina de coser da avoa e unha cama con dous colchóns de espuma completaban os mobles da peza. No teito unha tella de plástico cedía paso á luz que bañaba o cuarto grande. O apousento resultaba ideal para botar unha sesta ou para os xogos disparatados dos nenos. Lembro como camiñabamos nas puntas dos pes evitando o renxido das táboas.

Gustábame moito remexer. Ben sabemos que as cousas que están fora do alcance dos nenos posúen gran poder de atracción. Abrir aqueles mobles requiría tempo e destreza.

A curiosidade non coñece fronteiras. Un bolso, tipo fin de semana, dende a cimeira dun armario reclamaba atención. Pronto caeu nas miñas mans. Aquel bolso ríxido contiña fotos, postais, algunha carta e outros papeis. Co paso do tempo alí foron parar un ou dous telegramas urxentes de cando morreron os avós. Nas miñas mans aquel papel escrito a máquina conectábame con sucesos pasados lutuosos.

A tristura máis fonda visítate da man da morte. O pesar pola perda de alguén amado instálase na túa vida indefinidamente, e ogallá arramplara co fin de semana e marchara de vacacións.

Un telegrama, un tarxeta de visita, condolencias no libro de firmas,...

O corazón ponse morriñento e chora cando ve partir o amor. Un amor inesquecible que vai sempre contigo. Ese mesmo amor ciscase sobre unha morea de cousas empapándoas dun novo significado e gran valor.

A morte visitounos na década dos oitenta e chamou polos avós. Os achegados compartiron o pranto polos finados. Rematando os noventa esa señora ataviada de negro mortal levounos o máis prezado... E, fai nada, o inimigo inflixiu un novo castigo, arrincando a raíz máis vella da nosa estirpe.

“Non está aquí, resucitou tal como dixera. Vinde ver o sitio onde estaba. E ide axiña dicirlles ós seus discípulos: "Resucitou de entre os mortos e vai diante de vós para Galilea: alí o veredes". Iso é o que vos tiña que dicir.

Elas marcharon do sepulcro con toda a présa, con temor pero cheas de gozo; e correron para llelo comunicaren ós seus discípulos.”

A miúdo vou ver o sitio onde están. Sinto alivio ao entrar en contacto con ese mundo espiritual. Mundo real e próximo de afectos e certezas.

Parece que foi onte! O tempo humíllase perante a única forza capaz de derrotar o escuro destino de todo ser vivo. Todos buscamos unha saída. Andamos tras a fórmula que nos permita ir tirando sen perder a frescura de outrora. Escalar un alto para divisar o que se agocha detrás do infranqueable parapeto de dura pedra.

Conservo a curiosidade de neno o que me fai remexer buscando segredos ocultos. Nesta tarde enriba dunha mesa atopei un álbum con historias pasadas. Manuscrito. Nunha das páxinas finais unha foto e, ao pé, unha mensaxe. A foto inmortalizaba con precisión o momento dun reencontro. A xente reloucaba de felicidade. Non se vía nada máis. Amor e felicidade eternas.

Lembrades o telegrama da maletiña? Tedes un.

Resucitou de entre os mortos. STOP.

Vai diante de vos. STOP.

Comunicádello a todos. STOP.

Esta é a mensaxe.

Acouga.

Pronto nos veremos.

Bo camiño!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa