Unha situación que escapa ao noso maxín e que parece froito dun pesadelo obriga as autoridades a declarar o estado de alarma. Catorce de marzo de dous mil vinte.

Dende aquela pechámonos na casa para loitar contra esta pandemia que deixa un rastro de medos e morte. Por mor da pandemia avanza a incerteza sobre o porvir das nosas xentes e a inseguridade instalase nos recibidores dos nosos fogares. Esta peste ronda por cerca, nas escolas, nos centros laborais, nos comercios, anda polas prazas e rúas, etc. ameazando a saúde con febres, desazo e pneumonías. Aló van miles de mortos. Calo a boca.

Atados de pes e mans. Unha sensación de impotencia recorre o noso corpo. A reacción pasa por quedar na casa. E, para máis inri, atemorízanos a pantasma da ruína económica.

Unha crise vital, familiar e persoal, de corpo, mente e espírito, fai acto de presencia.

Eu recoñézoo, amolecín. Sensibilidade a flor de pel. Percepcións sensoriais novas e imprevisibles. Un leve sinal precipita unha reacción íntima de recordos, persoas, tristura, carraxe, ledicia, desexo, en definitiva, emoción desatada. Saudade a cachón. Arela de desfrutar en liberdade e convivindo calmos.

 “Pois non temos un Sumo Sacerdote incapaz de se compadecer das nosas debilidades, senón un Sumo Sacerdote probado en todo coma nós, fóra do pecado.”

“Entón colleron a Xesús. Cargando el mesmo coa cruz, saíu para o lugar chamado da Caveira, que se di Gólgota en hebreo. Alí o crucificaron, xunto con outros dous, un a cada lado, e Xesús no medio.”

Xesús  cargando coa cruz camiño do lugar da Caveira. O camiño gris énchese de dor, sangue e suor. Os pasos do condenado debuxan un percorrido interminable de destrución e morte. Cando acabará?  Xeonllos en terra para bicar o po nun esforzo inhumano por camiñar. E a soidade que vai descendendo coma solpor que despide o día entre escuros silencios e o invade todo. Pánico, tormento e abandono.

Hoxe quedo mirando a cruz. Xesús, aquel home bo, sabio e milagreiro, colgado na cruz.

Quen rebuscando na súa vida non atopa motivos para enviarlle a Deus un reproche? Mais descubro os padecementos do Fillo de Deus e ante a cruz pásame a rabecha. “Probado en todo coma nós.”

A cruz amosa un Deus humano e limitado, namentres, nós apetecemos ver portentos e milagres. Non nos convén. En diante, prescindiremos da parte humana e mortal para quedarnos unicamente co mito.

Os tempos modernos buscan deuses máxicos e submisos á vontade humana. Superhomes eficaces de ciencia ficción que reaccionan decontado e sen facerse esperar. O mundo, enfeitizado pola cultura do descarte, rexeita todo o que non serve ou non produce. Instalados na cultura do desacougo andamos ás présas, queremos todo, e agora xa. Os sabios dos nosos días son duros de testa e, parapetados no progreso, desconectan da historia pasada.

Máis e máis pégas a ese Deus inútil que atura desgrazas e oferta felicidade alá no alén. Que esperar dese home que foi espido, insultado, maltratado, e sacrificado? Onde está Deus? Que fai ante o mal? De existires non permitiría tantas desgrazas!

O símbolo da cruz é contraditorio.

Xesús descifra o misterio e o sentido da vida.

El non te abandona, non o fagas ti.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Mañá recollemos o año e, de paso, mercamos unhas ameixas e pescada. Quen leva á Ponte o amoado para as empanadas? Que non esqueza o biscoito! Froitas, produtos da horta e os doces, feitura dalgunha veciña ou dalgún convidado, completaban a abondosa e variada mesa. Por certo, nunca fallaba a tarta xeada que se recollía na do Zapateiro á hora exacta pois aínda non había conxelador.

Armábase un bo zafarancho. Provistos de vasoiras, fregonas, trapos, cubos etc. atacabamos paredes, piso, mobles, banquetas, cadeiras e todo canto se puxera por diante. Mantas e cobertores pasaban polo río. Limpa como unha patena toda a casa recendía a frescura. Vésperas de festa.

Non había lugar á improvisación. O primeiro día da festa erguerse cedo para cazolear e botar unha man. Superada a fase inicial, os potes fervían no lume, era o momento de perfilar a imaxe. Camisa e garabata, pantalóns con raia, mocasíns, e algún extra, formaban o indumento requirido para tal ocasión.

Na misa, con botafumeiro e procesión, xuntabámonos os veciños para honrar aos santos. Todo se facía co entusiasmo propio de quen ama ás súas raíces.

En regresando, uns retoques antes de sentar á mesa. Ían chegando os invitados. Os anfitrións exhibían esas dotes propias da terra: xenerosidade, amabilidade e tenra acollida. Recollidos no lar persoeiros prezados e destacados, únicos e irrepetibles, familia e amigos.

"Se a familia é moi pequena para comer o año enteiro, que se xunte co seu veciño, co máis próximo á súa casa, de xeito que, tendo en conta o número de comensais, o año se axuste ao que entre todos poidan comer."

O programa da fallo nas cantidades pola desproporción entre comida e número de comensais. Estudos xenéticos descubriron que o ADN galego ven de serie ca versión farturenta: un come por tres. E que cho reparta o corpo.

"Comprendedes o que fixen convosco? Vós chamádesme "Mestre" e "Señor" e dicides ben porque o son. Logo, se eu, o Señor e o Mestre, vos lavei os pés, tamén vós debedes lavarvos os pés uns a outros.

Deivos así un exemplo, para que, como eu fixen convosco, así fagades tamén vós."

Xuntos a redor da mesa comemos e bebemos. O mandado pretérito obedecese cando preparamos a mesa. Mesa preparada, comensais unidos, manifestación de fortaleza e anticipo de alegría transcendente. Da mesa, engalanada de flores e mantel, procuramos o alimento que nos soergue. As viandas obtéñense ca suor e o compromiso, en esencia, froitos do amor. Viños deliciosos, avellados, con corpo, para lograr un maridaxe feliz que purifica e perdoa. Comer e beber con calma. Degustar a compaña dos íntimos e o proveito do meloso alimento. Derriba da mesa está todo o sabor das palabras e dos xestos que nutren a alma con pulos de vida.

A metodoloxía do Mestre: traballar e desvelarse polos demais, humildade e discreción, actitude de servizo, os pequenos detalles,... Pedagoxía do amor que pasa desapercibida e que se imparte cada día.

Dos devanceiros herdamos tradicións e costumes que convén exercitar. Eles viviron intensamente e deron exemplo. É moi importante volver aos fundamentos, e  redescubrir o que é esencial a través daquilo que se toca e que se ve. A festa, sinal de amor, adiviñase como o camiño privilexiado para atoparnos con Deus.

Lembra: “Para que o fagades vos tamén.”

Hoxe convídote a miña festa.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Quiñentas pesetas.

Por aquel entón había pouco tráfico e respirábase un ambiente libre de contaminación. Contabamos os coches que pasaban por diante da casa e xogabamos a adiviñar a súa cor.

De cor azul e ca imaxe dunha dona elegante e distinguida, dona Rosalía de Castro, así era o billete de quiñentas pts. Gústame a abreviatura de peseta, por iso escribín pts. Hei falar, tamén, da baixa polución no tocante ao tráfico de billetes.

A casa do Zapateiro e a Casa do Ferreiro. Á do Zapateiro ías pola fariña ou buscar unha onza de chocolate, e á do Ferreiro polas sacos do sal ou de cemento. Á hora de botarlle unhas tapas aos zapatos ou mercar un fouciño non supoñía dilema algún. Cos do Ferreiro tiña menos roce a pesares do futbolín que nas vacacións de verán colocaban na palleira. Cada partida dúas pesetas, das douradas, con gravado do busto de O Caudillo. Nove bolas e, lume!

Xullo e agosto recibían as visitas dos que emigraran. Viñan os nosos tíos de Barcelona e tamén os de Vigo. A meu primoe vigués, Carlos, téñoo desafiado en máis dunha volta e sempre co mesmo resultado: gañaba por goleada a troula e as risas.

Era sábado e estaba sen branca. O demo tentou ao meu pai cando lle pedín cinco pesos, pois deume quiñentas pesetas. O demo volveu facer das súas comigo porque gastei e gastei ata quedarme cunhas arandelas. Non lembro o marcador. Hoxe río convosco a astucia do arteiro que me deu aquel billete azul para probar a miña responsabilidade.

 

El: “Oíches. E as voltas dos cartos que che din?

Eu: Douchos mañá.

(silencio incómodo)

El: Xa falaremos ti máis eu.”

 

Daquel tropezo saín escarmentado e aprendido. Non foi o último, pero xa sabedes, a base de golpes tamén... iso.

“Entón foi un dos Doce, chamado Xudas Iscariote, onda os sumos sacerdotes e díxolles: Canto me dades se volo entrego?

Eles acordaron darlle trinta moedas de prata. E desde entón andaba buscando o momento axeitado para llelo entregar.”

Persistir no engano supón sempre un exercicio de alto risco. A verdade vai sempre de cara e dáche tranquilidade. Non se dilapidan os cartos, malgástase ou rompe a amizade, a esperanza, a honestidade, a xustiza, o amor… Algo escacha por dentro cando mentes porque no fondo traizóaste a ti mesmo, non? Cando rompemos con algo que nos deu a vida, que nos regalou un proxecto e unha ilusión e un horizonte… bágoas!

Peor é non ser capaz de parar cando a tristeza ou o desazo interior murmuran... equivocácheste.

Perdón, Señor!

Estamos a tempo.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

 

Andei polo descoñecido do corazón.

BICO E TRAIZÓN.

Expectativas frustradas. Tempos e ritmos descompasados. Decepción. Desequilibrio afectivo. Obxectivos dispares. Recordos inestables e borrosos.

Afán posesivo. Instinto de exclusividade. Éxtase quebrado. Horas que languidecen.

Ausencia permanente. Corazón desorientado e mente nubrada. Noites en vela. Desacougo...

Historia repetida en amago de traizón e fuga. Bico velenoso. Baleiro existencial. Futuro incerto. Abandono e morte.

PERDÓN E VITORIA.

Non me rindo. Resolver esta encrucillada vital pasa por non desviar a atención e establecer cada día  o urxente e perentorio como única forza capaz de pór en pé á persoa. Unha traizón é o camiño máis retorto e inhumano que nos leva a descubrir unha evidencia pechada á nosa razón: AMAR. Resposta desconcertante que se dispón a perdoar...

“Dito isto, Xesús turbouse no seu interior e declarou abertamente: Con toda verdade volo digo: un de vós hame de entregar.”

“Xesús respondeulle a Pedro: ¿Que ti darás a túa vida por min? Con toda verdade cho aseguro: non cantará o galo, antes de que me negues tres veces.”

Na túa vida hai algo insubstituíble? Descubríchelo? Endexamais o cambies por moito, e moito menos, por nada.

Ama máis!

Non me falles!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

É verdade, son un tipo maniático para os olores. Aborrezo o queixo dende neno. Os queixos curados, duros coma pedras que maduraban no medio do millo, eses desprenden un cheiro insoportable, para min. Un caixón ou a despensa vólvense lugares hostís cando neles se deposita o amarelo alimento. Que dicirvos da tía pesada que sempre che repetía o mesmo: e como sabes que non che gusta se nunca o probaches? Negrexaba!

Con máis agrado penso no frasquiño de colonia que tiña de neno. Os típicos de plástico de cor rosa pau ou azul verdoso que cichaban ao apertares.

Co paso do tempo, unha chisca consentido, merquei algunha fragrancia das caras. Debilidade humana.

En canto o olfacto... Imaxinade unha vaca recen parida uliscando na cría. Estampa de aldea en estado puro que demostra a importancia deste sentido con apéndice nafro. Os animais identifícanse polo seu cheiro, incluso os chamados humanos quedamos vencellados á quen nos pariu polo olor. Instinto maternal, que se di, en canto ese nexo que une intimamente nai e fillo. Refiren as mais que os fillos son parte delas. Esta conexión perdura no tempo. Unidos de por vida a través dunha chea de conexións emocionais e espirituais: o roce pel con pel, o alento, a mirada, o olor corporal, etc. fixan na memoria unha pertenza de por vida.

Cada quen posúe o seu olor corporal... que importante a hixiene! En resumo: o olfacto ofrece en estremo sensacións moi curiosas e únicas que facilmente asociamos ás persoas ou a vivencias xa acaecidas.

“Entón María, collendo unha libra de perfume de nardo puro, de moito prezo, unxiu os pés de Xesús e enxugoullos cos seus cabelos. A casa quedou chea do recendo do perfume.”

Unha fragrancia de moitos cartos envolveu a estancia. Un momento marcado polo aroma. Imaxinade comigo. Recendo fresco e profundo, a mar. Limpo e suave, a inocencia. Largo, discreto e vital. Cálido e madeirado. Perfume de nardo con matices orientais.

Inesquecibles as experiencias que entran polos sentidos e se fixan na memoria das papilas. Algúns perden esta capacidade sendo inoperante a conexión entre olfacto e cerebro, incapaces de asociar experiencias e olores. Disque as mulleres en xeral teñen o olfacto máis fino.

María de Betania súmase a esa ringleira de mulleres e homes cativadas pola esencia de Nazaret. Xesús deixa pegada fonda alí onde vai, quen roza con El queda impregnado da súa fragrancia de salvación.

Cuestión de instinto!

Traballa a sensibilidade para que a túa vida non se contamine co cheiro da cobiza e dos cartos.

Segue o ditame da túa napia!

“Eau de sainteté”

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa