No extremo dun tubo de plástico colocamos un globo. A manobra pasa por estarricar o globo polo lado por onde se infla e axustalo ao contorno do tubo. Escollemos o proxectil. Ha de ser un obxecto pequeno con certo peso e tirando a redondo, por exemplo, un gran de millo. Accionase esta arma estarricando cara atrás a parte folgada do globo que, despois de soltala repentinamente, impulsará o elemento agochado dentro del.

Queda armada unha lea a disparos de grans de millo. Lume de fogueo para espelir o frío e quentar as cachas.

Tamén construímos arcos. As frechas con punta de arame de coroa de morto dábanlle unha potencia criminal. Algunha frecha cruzou os límites da nosa visión, disparos ao ceo que se perdían de vista... e moito ollo a ver onde cae!

Un dos aparellos máis imprevisibles e perigosos eran as fondas. Dúas cordas das que pendura unha goma en forma de leito. Este soporte, tipo berce, resulta ideal para pousar un proxectil, habitualmente un canto do río. Compre facer xirar o trebello a gran velocidade. Sae disparada a pedra cando se ceiba unha das cordas. A dificultade no manexo desta arma estriba na precisión do disparo. Grazas que as uralitas da eira do señor Victoriano non falan... estívolles ben por velenosas!

Luis de Barazón sumase as testemuñas que confirman o uso inconsciente e temerario que facíamos destes artefactos bélicos.

A certas horas e polos camiños afastados das casas non era moi aconsellable transitar. Coidado que ven fulano! E agachábamos a pólvora.

Poño a man no lume que non había mala intención.

Nos correntes non vos recomendo circular relaxados. Non sabemos onde está o perigo. Unha pedra que outra teño esquivado, e non de río.  Haivos suxeitos en liberdade certamente perigosos. Tiran a dar. Moito tino.

Cantas mentes cargadas de prexuízos e carraxe cara o diferente. Pupilas dilatadas que debuxan unha espiral falseando a realidade, e inutilizando a lóxica propia de quen está cordo. Dobramos o espiñazo para botar man dos insultos, calumnias, desprezos, burlas... e arrebolalas para danar a verdade ferinte do alleo que levanta bóchegas.

Que tristura causa a perda da convivencia pacífica! Lamento fondamente as consecuencias.

Por suposto, cabe o desacorde e debemos confrontar pareceres dende o respecto e a tolerancia. Dialogo en democracia, que falando enténdese a xente. Rescato tamén o lema fundacional da Unión Europea “Unida na diversidade”.

Xesús replicoulles: -Moitas boas obras fixen diante de vós de parte do meu Pai. Por cal delas me apedrades?

A pregunta que lanza Xesús contén un reproche molesto que pon ao descuberto a intención revirada dos acusadores. A ignorancia, incauta compañeira, ceiba sentenzas condenatorias omitindo as obras dos inocentes. Sinto unha dor profunda cando isto ocorre, cando un indio doutra tribo ou da propia che arrinca as plumas.

Quédome e súmome a esa cadea de obras que afloran no medio da adversidade. O compromiso non se queda nas palabras senón que se realiza nas obras, e as obras son a mellor defensa contra eses que denigran ao próximo.  Agora caio: “as palabras convencen e as obras arrastran”.

Non esquezas que da grandeza do corazón falan as obras.

E sentidiño que cabeza ten calquera.

Todos os xestos suman.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

 

Remexemos todas as estancias da casa. Tres persoas para baleirar armarios, alzadeiros ou librarías. Catro ou cinco días de traballo nos que iamos de sorpresa en sorpresa. Un recordo dunha viaxe, un encaixe feito a man, manteis, libros, mesmo un talón que gardo con agarimo:

BANCO DA FELICIDADE.

Páguese ao portador a cantidade de...

#trescentos sesenta e cinco días felices#

Con cargo a miña conta N.

 

Recoller as pertenzas dunha amiga ausente, vai ano e pico dende o seu pasamento, representa un asalto á súa intimidade e unha proba de confianza. Non quero que nada se perda, desexo valorar e custodiar toda esa regalía de xenerosidade. Grazas, permanecerás viva no meu íntimo.

O amor ten memoria e nela gárdanse os momentos máis significativos da vida: os pais e a familia, os momentos compartidos, proxectos realizados, alegría, medos, dificultades superadas, decepcións e fracasos, amizades, aspiracións, as dubidas e maila fe...

As paredes de todas as casas reproducen voces e ditos de onte. As verbas de distintas xeracións están metidas polas regañas das paredes, entre as pedras, nas fendas das táboas, nas escaleiras, nalgún cornecho, algunha no faiado e outras na cociña. Se falasen estas pedras! Tiven un mestre que, de feito, aprendeu o idioma das “pedriñas”, entendíaas e de cando en vez contaba algún segredo revelado por pezas anciáns e esculpidas.

A memoria das pedras e dos obxectos é un vestixio de inmortalidade. Unha proba de que non se desintegra o noso ser. Unha chamada a respectar e a camiñar na compaña dos nosos devanceiros.  Toca aguzar oído e ampliar memoria. Cuestión de sensibilidade.

“Deus díxolle a Abraham:  Gardarás a miña alianza, ti e mailos teus descendentes, polas xeracións vindeiras.”

Facemos memoria de Abraham e descubrimos o valor da alianza, da palabra con peso, cicelada na pedra e que sempre se cumpre.

 “Con toda verdade volo aseguro: quen fai caso da miña palabra, non morrerá endexamais.”

As de Xesús non son palabras que leva o vento senón Palabra que se vive. Unha promesa con palabras novas que falan de salvación. Para entender a Xesús hai que falar a lingua da caridade, da oración e da fe.

Non perdamos a cabeza! Lembra o importante!

Fala, Señor! Eu entendo. E ti?

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Liberdade!

Aquel berro traspasou os meus oídos e fixo tremer até os miolos da miña sensibilidade. William Wallace, triturado pola dor e no derradeiro alento, lanzou un bramido atronador. A algarabía do macabro público, que agardaba do reo unha súplica de clemencia, mudou en silencio e todos desapareceron do redor do cadafalso.  Liberdade!

O caudillo escocés combateu a tiranía e inspirou a moitos compatriotas a rexeitar o asoballamento inglés. “Viñestes a loitar como homes libres. E homes libres sodes!. Que fariades sen liberdade? Loitaredes?.” Morreu o soldado no combate sen darlle as costas aos perigos e arriscando a propia vida.

Fazañas que perduran na memoria dos tempos e serven de estimulo para rescatar os valores máis sublimes que repousan no corazón da raza humana.

Nacemos libres e iguais e no gran exercito da  humanidade combatemos   fraternalmente na defensa dos dereitos fundamentais. A liberdade conquístase cando actuamos despois de valorar responsablemente diversas posibilidades. Ser libre non é estomballarse posuído pola cachaza. Quen usa da indiferenza ou da apatía cos problemas sociais tampouco é libre.  Nugallán un, merdento outro. Falemos de liberdade cando vexamos xente como Deus manda, responsables e comprometidos. Ir de virachaquetas, hoxe dicir unha cousa e mañá outra, non o consideramos maduro. Pandeireteiros e bailanacribas a esgalla que non homes e mulleres libres. Desertores cagarolas, traidores infieis da disciplina e da convivencia.

Por fortuna o modelo social que consentía a escravitude e infrinxía castigos físicos e psíquicos está en extinción.

Pero, somos libres? Palpamos e cortamos os fíos delgadiños que inutilizan a nosa conciencia e nos arredan do ben común e da realización persoal?

Coas portas atrancadas das nosas fortalezas batallamos pola liberdade. Si,  libres no cativerio porque cumprimos o concordado. Fidalgos fieis que se realizan na procura do seu ideal, asumindo todo tipo de renuncias.

“Se permanecedes na miña palabra, seredes de verdade discípulos meus. Coñeceredes a verdade e a verdade faravos libres. E se o Fillo vos libera, seredes libres de verdade.”

Firmeza e convencemento para imitar o exemplo de aquel que posuído polo amor loitou e morreu pola salvación da humanidade.

Seguireite e loitarei con valentía.

Seguireite a Ti, meu Irmán, meu Capitán, meu Señor.

Por Ti e por todos.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Nas películas de medo o espectador está exposto a múltiples sorpresas. O argumento non responde a ningún patrón e os minutos corren entre estrañezas e calafríos. Os filmes deste xénero aprestan un susto final para deleite do confiado público.

Cada día vexo máis similitudes entre a pandemia vírica que sufrimos e unha peli de terror das malas.

Argumento: “nun laboratorio uns biólogos estudan as mutacións xenéticas dun virus capaz de replicarse no seo de células vivas inespecíficas, tanto de animais coma de humanos. Un accidente fortuíto libera e disemina finalmente o axente infeccioso. A loita acelerada para evitar a súa expansión tópase de fronte cos intereses espurios do laboratorio clandestino que, ademais, mantén contratos millonarios cun goberno dunha superpotencia mundial. A situación é límite. Os contaxios superan as previsións e traspasan fronteiras. A meirande parte dos gobernos, apoltronados en discusións improdutivas, non teñen capacidade de resposta. Xorden iniciativas particulares, os sanitarios son aclamados como heroes e a cidadanía manéxase entre o temor, a impotencia e a incerteza do porvir. Os medios de comunicación refrescan puntualmente o número de baixas, e retransmiten as medidas extraordinarias que os gobernos van improvisando. O mundo paralízase. Aplausos. Mañá volta a empezar. O desenlace anda roldando.”

Eu prefiro o cine de acción ou suspense, con final previsible e feliz.

"Fai unha serpente velenosa, e pona no alto dun mastro: cada un dos mordidos que a mire, vivirá". Moisés fixo unha serpente de bronce e púxoa na punta dun mastro; e cada un que fora mordido pola serpente, se miraba para a serpente de bronce, quedaba san.”

“Namentres a industria farmacéutica mundial avanza nunha posible resposta terapéutica á pandemia, uns mozos galegos ensaian con éxito en humanos a vacina que rematará co sufrir dos pobos, e do espectador.

Bautizouse o remedio co nome de X33.”

“Cando ergades ao Fillo do Home, entón comprenderedes que Eu son”

Xesús morreu na Cruz, por medio del recibimos a vacina que nos salva.

Fin.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

 

Estes días recibo unha chea de visitas. A casa dos recordos ten abertas as portas vinte catro horas. A vivenda énchese de xente. Pola porta de atrás entran as visitas inesperadas, recubertas con roupas de soños. Pola porta principal chegan as coñecidas, ataviadas con vestimentas correntes.

A soidade, inmellorable anfitrión, vai enumerando o nome dos presentes e convida a sentarse a parolar. No gran salón do tempo non hai lugar para o tedio. Acomodado na cadeira das horas veñen a saudar lembranzas do pasado e arrímanse inquietudes destes tempos. Caída a noite todos marchan. Piden paso os convidados da última fila, pasaron todo o día desapercibidos, agora é o seu momento. Noites largas que pelexan ca almofada entre xemidos de queixa e suspiros de amor.

Os amores da miña vida chegan con moitas ínfulas e insisten unha e outra vez en ser os protagonistas da festa. Eu téñome por persoa tolerante e con gusto non lles recrimino a súa pretensión. “Ama e fai o que queiras”. Eles saen e ventilan o agachado, espallando no pensamento fragrancias doces sen data de caducidade. A luz do sol baña de realidade e sentido común toda a casa. E botamos man da caroza da cautela.

O servicio de limpeza recolle a miña casa desarranxada, que din os doutores de limpar as feridas para eliminar os xermes. Ollo! Non acabemos con outros microorganismos invisibles e imprescindibles para a felicidade.

Non deixemos que os perigos e dificultades sexan os nosos convidados de honra.

Todos tomamos decisións. A miña? Nunca deixar acurrunchado o que amo. O perigo de non ter amor precipítanos cara os xuízos temerarios petrificando por enteiro o corazón.

Unha muller ante o tribunal dos homes é acusada e condenada por adulterio. Xesús aproveita o enredo para dar unha lección de amor.

“Quen de entre vós non teña pecado, que lle tire a primeira pedra”

Muller ¿onde van? ¿Ninguén te condenou?

Tampouco eu te condeno: vaite e desde agora non peques máis.”

E o amor instalouse na sala de estar daquela muller, liberada da culpa imposta polo rancor do home, charlaría de cote con aquel recordo.

Non quero despertar!

A primavera florece e adiántanos o sentido máis fermoso e pleno das nosas vidas: o Amor.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa