Esta noite pechamos os ollos entre  cavilacións e nervios agardando espertar naquel momento feliz de emoción e inocencia. Solpor de intriga e misterio que precede un amencer con fragrancia de soños realizados. Instalados na infancia que non pasa rescatamos a ilusión de outrora.

Día de Reis en tempos de soños.

Canda as necesidades que nos apremen xorden imaxes fantásticas de tolos con facianas alegres: maiores e nenos capaces de rescatar a maxia de crer. Porque a maxia posúena aqueles que traducen os soños por desafíos, porque a maxia perténcelle aos que traballan e loitan na procura dun porvir mellor.

Iluso? Non, mellor tránsfuga das matemáticas da probabilidade e canso dun mundo apagado e sen espírito soñador.

Os "Tolos de Oriente" puxeron as súas vidas a cabalo dunha estrela e concentraron nun agasallo doses desa complicidade que só teñen os soñadores.

Benaventuradas as mulleres e os homes que viven na procura dun soño, porque eles chegarán a Belén. Melchor, Gaspar e Baltasar, moitas grazas polos agasallos e, sobre todo, por levarnos ata a fábrica de soños de Belén.

Non deixedes de soñar!

NAI SÓ HAI UNHA.

A que loita por sacar adiante aos seus fillos.
A que fala baixiño entre arrolos e agarimos.
A que endexamais baixa a garda  e protexe aos seus.
A que pasa a vida entre suspiros de amor.
A que mira con outros ollos cheos de dozura e comprensión.
A que pasa decote a segundo plano.
A que traballa por Amor.

A que cun xesto che saca un sorriso.
A que sempre xoga con alma de neno.
A que desfruta vendo a felicidade dos outros.
A que cunha mirada adiviña que andas preocupado.
A que confía en que todo vai saír ben.

A que durme con soños de familia e aspira  a darlles vida.
A que desprende calor de fogar.
A que se fixa e coida os pequenos detalles.
A que prepara o necesario para facer festa.
A que chora a miúdo, unhas veces de emoción e outras porque lle doe o corazón.
A que provoca recordos únicos e lles da sabor.
A que non cansa de esperar por moito tempo que pase.

A que fala con Deus en nome de todos.

A que se identifica coa eternidade.

A que conservaba todas estas cousas no seu corazón.

A que posúe o nome máis tenro e doce, Mamá.

A que nos recibe e abre as portas da súa casa.

A que nos agarra da man e acompaña na entrada de ano.

A que irradia paz.

A que…

COMA UNHA ÁRBORE

Os sólidos alicerces dunha árbore son as súas raíces. As raíces terman da planta e confírenlle resistencia segundo a profundidade das mesmas. Un exemplo témolo no mesto e fondo raizame que lle da ao carballo unha aparencia maxestosa e sobranceira. Imposíbel arrincar de raíz un destes espécimes centenarios. Os pais, os avós (tesouros da igrexa e da sociedade) conforman as raíces da familia. Eles inflúen no que cada un de nos é. Fondas e fermosas as carballeiras da nosa terra!

Para que a árbore medre necesita boa terra. Todo ser vive afincado nun entorno, nun ambiente que lle procura calor e alimento, indispensábel a terra ben empapada de auga con substrato rico en minerais. Os achegados, xunto co entorno social, entrañan a materia prima que se convirte en ósos e músculos, madeira e follas, amais de esponxar os miolos.

A parte máis dura da árbore chámase tronco.​​​​ A personalidade, o xeito de cada quen, as ideas dun, todo aquelo que nos fai diferentes repercute na forma da árbore da familia. Existe un ADN familiar do que se obtén información esencial sobor da súa raza, a saber, á cas de ou o apelido.

Do tronco parten as pólas máis grosas que á súa vez se van dividindo noutras máis miúdas que se enchen de follas. Follaxe espesa o abano de relacións que mantén a familia e que nos van enxertando en unión permanente de sociedade. Ramas, ben delas poboadas de vida e proxectos, e algunhas que sobresaen perseguindo un sono.  

Na parte superior da árbore divisamos a súa copa chea de afeites. Chores e froitos que agardan o momento propicio para xermolar as sementes que agochan no seu corazón. Os fillos e os netos son para as familias o que os froitos para a árbore.

Hai un ben oculto, un murmurio interior en movemento,  un algo que adiviña vida… O zume que circula por toda a planta a través dunha complexa rede de vasos. O sangue aporta vigor e revitaliza constantemente, a vida da árbore murcha en tanto falte aquela enerxía que o mantén erguido. Este zume interior representa a presencia de Deus nas nosas vidas. Se a graza de Deus actúa en nós poderemos medrar fortes e dar froitos saborosos e abundantes.

“O neno ía medrando lanzal, forte e intelixente; e a gracia de Deus estaba con el.”

Adicado a todas as familias que buscan a presenza de Deus, transmiten amor e forman parte deste monte de Santo Antonio.

Moitas grazas, Familia!

Vagalume está no ranking das palabras máis fermosas da nosa fala. Vagalume ven sendo un verme pequerrecho que emite luz na escuridade. Lucecú é un bichoco equipado de serie con luz propia, un ser de luz. E vagalume rotula a marca do combustible da caldeira de calefacción de Santo Antonio. Pellets, calidade plus, óptimo rendemento: rapidez máis eficiencia. Na comparativa coa vella caldeira a gasóleo os consumos representan menos da metade. Un acerto o cambio da máquina calorífica que aportou confort  e satisfacción.

Na igrexa de Santo Antonio reunímonos todos os días do ano, verán e inverno, procurando crear un ambiente agradable, acolledor, onde todos nos sintamos coma na casa, ao quentiño e ao redor  da mesa principal. Ollo! O frío paraliza, e cos pes fríos nin se pensa nin se reza. Caldeira nova, ...cartos ben empregados!

Levántase unha casa para acubillarnos nela con quentura e amor. Fagamos o que o rei David quería e erixamos unha casa para acoller a Deus. Metámonos en faena e levantemos a casa da igrexa, un espazo amplo para a misericordia e a esperanza en Deus, morada para sentirse amado e alentado a vivir segundo o evanxeo. Unha casa de portas abertas para que todos poidan entrar. Grazas a todas as persoas que incrementan a temperatura ambiental nesta casa porque saben acoller e compartir. Grazas polos pequenos detalles que fan evidente esa presencia de Deus que andamos a buscar. Grazas por deixar que Deus entre na nosa Casa e participe das nosas vidas. A calidade do noso persoal está garantida: seres de luz que esparexen esperanza e salvación por todas partes.

“Non teñas medo, María, porque acadaches graza ante Deus. Velaí que vas concibir no teu ventre e dar á luz un fillo, ao que lle poñerás de nome Xesús.”

Aquela muller, movida polo apuro, chea de nervios e conmovida, exclamou: xa ven o Neno! Situámonos perante unha das meirandes experiencias da vida: concibir e dar a luz unha nova vida. As nais son fogares que respiran amor e xenerosidade. O ambiente do seo materno énchese de temperatura para que nel medre o misterio da vida. O ventre daquela mociña de Nazaret foi o primeiro fogar que acolleu ao Deus meniño. En María, ser de luz, albiscamos pistas para facer que medre en todos nos o misterio da vida de fe.

Advento, tempo para avivar o lume, queimar pellets e subir a temperatura do ambiente e da nosa interioridade para acoller á criatura que ven en camiño. Propoño que nos abramos á experiencia da maternidade de María para comprender polo miúdo o misterio do Nadal. María envolve a boa nova do seu embarazo nunha actitude de entrega incondicional a Deus e dispón un berce de xenerosidade e caridade, barrelo que arrola entre nanas de eterna mocidade. Ela preparou con tino a celebración do primeiro Nadal.

Non deixes arrefriar a caldeira da fe, inverte en calor, desfruta dun ambiente de fogar e familia na túa igrexa.

Unha aperta.

Quen se pode resistir a ese escuro deleite dunha onza de chocolate que se vai derretendo na lingua? Estudos feitos en universidades de prestixio conclúen que o chocolate estimula o cerebro e provoca sensacións máis pracenteiras cun bico, logo de incrementar por dous o ritmo cardíaco.

A barra de chocolate retrasou un chisco a elaboración deste texto, non me resistín, máis nestes tempos de restricións cómpre permitirse algunha alegría.

Deume por cavilar neses momentos nos que un despega do chan levitando coa mirada ausente en estado de gran satisfacción, e cheguei a unha preocupante conclusión: temos que rescatar a capacidade de vivir sentíndonos pletóricos de ledicia.

Eu tíñao claro e, Fernando o libreiro da Galicia, acabou por convencerme: fíxate na xente que pasa pola rúa, todos van tristeiros, dixo. Despois dun breve silencio, engadiu: cada día tes mil motivos para rir. Eu, despistado, mirei cara outro lado intentando recordar os momentos de maior felicidade da miña vida.

Inquedos e preocupados pretendemos acadar unha situación definitiva que nos depare alegría. Afán baldío. Tanto ardor poñemos na busca que nos deixa feridas abertas, secuelas de abatemento que adiantan un diagnóstico de tristura permanente.

A propósito, na misa deste Domingo anúnciasenos unha grande alegría: Deus chega para colmarnos de alegría!

“Exulto ledo no Señor e a miña alma relouca no meu Deus, por me vestir con roupas de salvación” 

Provoca arrepío ver como tinguimos dun advento apesarado as roupas da nosa interioridade e alteramos sen escrúpulo algún o legado da nosa relixión. Parécenos que a ledicia debuxa unha expresión pouco acorde ao rigor e austeridade das nosas liturxias. Disfrazamos de formalidade as nosas prácticas relixiosas e sentimos esa falsa seguridade de seguir os vieiros de Deus... talvez,  non nos gusta a festa ou esquecemos sorrir. Pasa pola miña cabeza aquelo de a procesión vai por dentro, e chego a conclusión de que a confraría dos amargados ten moitos irmáns. Se a alma relouca de ledicia terá que mudar as roupas escuras por outras de vivas cores.

“Estade sempre alegres. Orade constantemente. Dade grazas en todas as ocasións, que isto é o que Deus quere de vós como cristiáns. Non apaguedes o Espírito, non desprecedes as palabras inspiradas”.

Convén andar alegres para cumprir coa mesma vontade do Señor. Alegres a pesar dos atrancos e golpes que nos depara o transcorrer da vida. Alegres para que non vacile a nosa fe, en definitiva, felices porque a chegada do Señor é boa nova.

Pido un advento de luz, libre de medos e de sospeitas, que non apague a luz do Espírito. Un advento ditoso para que veña o Señor a salvarnos e liberarnos da escravitude do noso mal humor.

Amosa por fora o que levas por dentro, transforma a paisaxe da túa familia, a contorna dos teus amigos, o agro do traballo... Alfúfaro, a ton coas boas maneiras de Xoán, o Bautista, entoa un cantar de festa. Deus, que é graza e alegría, quere encarnarse por medio de ti no noso mundo.

“A miña alma exultará no Señor, meu Deus.”

Fíxate en María! María alégrase porque  leva a Deus nas súas entrañas. O segredo de María atopámolo no seu xeito de vida, sinxelo e humilde. Ela, a pesar dos seus problemas que non eran poucos, transmite alegría, porque confía e lembra que Deus pode realizar sempre marabillas. María, sempre disposta a facer a vontade de Deus, é fonte de eterna alegría.

Para todos un Domingo cheo de ledicia!

Por certo, na despensa teño máis chocolate, por si gustades.