Teño un amigo que non é gandeiro nin toureiro pero os cornudos bravos inspiran o seu enxeño. Os hastados que pinta posúen unha gran cornamenta anque os cornos sexan de cor distinta e algo retorcidos.  A fronte ancha e o pelo curto e rizo. Ollos pequenos pero de mirada agresiva. Ancho e poderoso o peito destes bichos. Os fociños inchados e retorcidos. O rabo largo e medio levantado. Touro bravo, de pelexo duro e de cor negro escuro. De patas lixeiras e con pezuños de lume e ferro. 

Ninguén dubida da súa bravura, fereza e poderío. Este temido animal da natureza non se domina levando na man unha verza, máis ben, cómpre arte e valentía.

Eu penso que o meu amigo cando fala do touro quere falar da vida. Un touro que sae do cortello pola mañá de todos os días.

Oístes, hai que coller o touro polos cornos, tourear con mestría!

“Entón díxolles Xesús: Con toda verdade volo aseguro. Non foi Moisés quen vos deu o pan do ceo; meu Pai é quen vos dá o verdadeiro pan do ceo, pois o pan de Deus é o que baixa do ceo e que lle dá vida ó mundo.

Dixéronlle entón: Señor, dános sempre dese pan.

Temos memoria e honramos ás xentes do pasado, aos nosos devanceiros. Eles saíron á praza e tourearon deixando lances para o recordo. Verónicas, chicuelinas, pases de peito, eu que sei! Os de antes tourearon con mérito. O touro témolo diante e achégase correndo. Un virus, unha crise económica, a depresión anímica, calquera cuestión persoal, familiar e social. Un touro que bufa e mete medo.

Moisés deu bos pases co capote da fe, a súa entrega gravouse nos anais da historia. Moitos exemplos a seguir, pero, a faena está para nós.

Todos desexamos saír pola  porta grande. O destro, denantes do paseillo, encoméndase a Deus e pide a axuda que baixa do ceo. O matador sabe, de certo, quen é o pan da vida.

Prepárate ben, que o touro non te pille no medio das verzas. Sae con valentía e tourea para obter a recompensa  do rabo e das dúas orellas. Que reluza ese toureiro que levas dentro! Olé, olé, olé!

Co corazón e coa axuda de Deus gañaremos o pan e o respecto.

Por unha gran faena.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Este ano non sei como será coas verbenas. Desta volta véxolles pouco futuro a eses festexos multitudinarios ao aire libre. Pouco rebumbio levantarán o Santo Antonio, o San Xoán ou Nosa Señora do Carme. Estrañaremos a algarabía pero o importante é ter saúde. E Deus queira nos vexamos dentro dun ano, que xa gastaremos pista!!

Si, este é un tipo de virus adusto e rabudo ao que non lle chistan as festas.

Para festas as de antes!

O Santiago de As Saamasas en Lugo. Contan os veciños que os festexos atraían a moreas  de familias. Chegaban cedo e pousaban as cestas no prado para reservar mesa. Pan, tortillas, empanadas, lacón cocido, queixo, viño... manxares suculentos. Acomodadas polo campo e á beira do río, desfrutaban de Deus, da natureza e da veciñanza.

En Artoño, aldea de Agolada cuxo patrón é o San Ramón, organizábase unha das verbenas nocturnas con máis sona na contorna. Concerto da banda municipal e a continuación a orquestra do verán. Vellos con bo oído musical, donas e maridos con sentido do ritmo, mozos arrimados á barra onde os ramistas non dan a basto, faise cola para as atraccións do tiro e das lanchiñas, nenos correndo e molestando... Un veciño entrega no palco unha pulseira por se alguén a reclama. "Ha sido un placer acompañaros un año más, gracias a este maravilloso público y con este tema cerramos la función. Viva San Ramón!"

Ao día seguinte os máis pícaros  madrugaban para buscar polo campo da festa algunha moeda ou obxecto perdido. Ían á rebusca.

“Nisto chegaron algúns e, en vendo a xente que Xesús non estaba alí, nin tampouco os seus discípulos, montaron nos botes e chegaron a Cafarnaúm. Atopárono na outra banda do mar e dixéronlle: Mestre, cando chegaches aquí?

Xesús contestoulles: Con toda verdade volo aseguro: buscádesme non porque vistes sinais, senón porque comestes pan ata vos fartar. Traballade non polo pan que se acaba, senón polo que dura deica a vida eterna, o que vos dará o Fillo do Home: pois el é a quen o Pai Deus marcou co seu selo.”

Aquel día na camposa houbo unha gran romaría. Acudiu a xente toda da contorna. Nin misa nin concerto, soamente escoitar ao home e o seu rezo. Corría o murmurio entre os asistentes, dicían: unha prédica divina! Tanto lles pracía escoitar ao artista que se esqueceron do tempo e da comida. Do que alí en diante pasou dan conta os sentidos e tamén as barrigas. A ninguén lle faltou pan ou peixe. 

A música que se oía de lonxe trouxo máis festeiros pero, á chegada dos últimos, naquel campo non quedara rastro. Estes eran trouleiros que non querían traballar. Xesús reprochoulles que andar á rebusca é de folgazáns.

Amigos, gañemos o sustento co traballo de cada día, sabendo que somos necesitados do pan que da a vida. E fagamos festa. Festa completa con misa, comida e verbena.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

O caldo é un alimento moi completo. Un prato ou unha cunca abondan para recuperar os folgos  e avivar o ánimo. O meu preferido é o de verzas. Algo de anatomía do porco, a saber: touciño, bico, orella, lacón, costela ou soá. A pota con auga e que ferva aos poucos. Fabas das nosas. A verdura cun chouriciño, e regalo todo cun chorro xeneroso de aceite de oliva. Paciencia, e a desfrutar das delicias da cociña tradicional galega.

Enriba da cociña, nos tempos de antes, sempre había unha pota con caldo. Son un animal de costumes e manteño a tradición de cociñar este prato alomenos unha vez por semana. De neno a meirande parte dos domingos renovábase o caldo. Saboroso o recordo daqueles xantares co recendo da espesura escorrida e das talladas xenerosas de carne. Todos xuntos en familia saboreando a calor da mesa e da vida.

Descoñezo os motivos polos que non hai un día dedicado ao caldo. Esixo un día conmemorativo para este alimento que proporciona desde sempre enerxía á nosa Galicia .

“Ó entraren na aldea onde ían, fixo coma quen quería seguir para adiante. Pero eles porfiáronlle, dicindo: Queda connosco, porque se fai tarde, e a noite bótase enriba. Quedou con eles. E mentres estaban na mesa, colleu o pan, bendiciuno e partiuno e déullelo. Entón abríronselles os ollos e recoñecérono; pero el desapareceu.”

Uns camiñantes foxen de Xerusalén logo de presenciar a morte de Xesús.  Trátase de dous discípulos, desalentados, incapaces de esquecer a historia que deixaban atrás. Falan de canto pasara para albiscar unha solución aos seus problemas. Van cargando coa vida.

De súpeto, tópanse con outro camiñante. Aquel home descoñecido rompe o xeo e pregúntalles de que tratan. Repasan a película. As vágoas apuntan nos ollos e as meixelas palidecen. A resposta, acompañada dun suspiro, abrangue expectativas e frustracións. A montaña rusa máis salvaxe deixara o mundo daqueles homes revolto en decepcións e tristura.

Entra connosco, quédate, que o caldo quenta o corpo. Sentados á mesa comeron algo quente. A conversa seguiu. Repuxeron forzas. Pero neste caso non foi o caldo senón a compañía, porque máis axudaron as palabras atinadas e os xestos precisos. As palabras que chegan e calman e os xestos que espertan e sacian.

O home misterioso colleu o pan da mesa e botou a bendición. Unha luz clara entrou na casa, e asemade, os amigos pasan de camiñantes a peregrinos.

Arestora os amigos cheos de calma, descansados e comidos, falan ao caso.

Algo pasou polo camiño! Un soño, un recordo, unha emoción? O acompañante non dixo adeus, el desapareceu.  Ao unísono exclaman: Foi aquela comida con pan de vida!

E cheos de ilusión pola vida aqueles homes volveron a Xerusalén, ao punto de partida.

Mira, ninguén minte, Xesús camiña contigo. A súa presencia pasa desapercibida. El pregunta e escoita. Fala, levanta o ánimo e da esperanza. 

Que non caia no esquecemento o descanso do camiño.

Entra na pousada.

Degusta o pan do Amigo.

Non deixes de tomar o caldo! O teu corpo necesita cousas quentes.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

 

De regreso do camposanto fixen parada nas Saamasas, por botarlle un ollo a todo aquelo. A igrexa estaba no seu sitio, e o xardín do arredor inzado de malas herbas. Grazas que na sancristía  teño un sacho para as emerxencias! Esta, por suposto, requiría a miña intervención urxente. Falei comigo e convín remexer na terra co fin de arrincar as malas herbas. E tamén cavilei, voume distraer un pouco baixando o espiñazo.

Comecei  a labor con moito ímpeto. Avanzaba no meu propósito cando, de golpe, baixoume un lategazo na zona dos cadrís. Foi coma un lóstrego. De primeiras ves a luz e despois sentes o ruxido. Catro minutos engruñado de todo e sen poder desengoumarme. A dor semellaba a dunhas agullas bravas espetadas na zona onde o fío do lombo fai bisagra.  Aos poucos recuperei a verticalidade. Unha vez superado o susto e o desgusto volvín concordar comigo mesmo rematar o empezado. Que traballo feito non corre présa. Ninguén me mandou!

“0s que crean irán acompañados destes sinais: no meu nome botarán demos, falarán linguas novas; collerán serpes coas mans, e se chegan a beber algún veleno, non lles fará mal ningún; imporánlle-las mans ós enfermos, e estes curarán.”

Derreter aos demos a golpe de hisopo, falar chinés se cómpre, pasar por un “Frank de la jungla”, ser inmune a contaxios ou velenos, por as mans e operar milagres... unha marabilla recrear no maxín estas escenas.

Oístes, estes sinais dan moito que pensar e que facer. Coa man no corazón recoñezo que tales feitos poden resultar esaxerados ou incribles. A linguaxe bíblica posúe un sentido figurado, é dicir, que non se pode entender ao pé da letra. Os sinais, logo, expresan a grandeza e a importancia da misión. Nas nosas mans está transmitir e facer crible a encomenda do Señor.

A fe demóstrase nas cousas pequenas e vai pasando duns a outros a por de entrega, entusiasmo e sacrificio. Vaia sempre por diante a humildade como testemuño sinxelo e directo, entón, veremos realizado o soño do evanxeo.

Abofé, tanto dobrei o lombo que agora non son quen de me erguer, abofé que si!  

En homenaxe a todos os que dobran.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Os ovos do galiñeiro solidario "Me cuesta un huevo" déixollos a dúas mozas nos senllos comercios que rexentan, panadería e froitería. En cada despacho merco algo, e se me faltaran cousas, diríxome ao súper. Confésome atraído pola cociña e intento facer algunha receita ao tempo que me distraio. Incauto de min apañei a febre do pan que, tamén, resulta moi contaxiosa. Fago este diagnóstico epidémico despois de analizar os síntomas, un deles, os ocos nos andeis onde debera estar o fermento. De cada volta que paso a mercar volvo á casa cas mans baleiras. Sinal da expansión destas quenturas farináceas. Mais, grazas a certos contactos, na porta da neveira gardo fermento de panadeiro.

Fixen pan varias veces. A receita do pan ten o seu aquel. Os ingredientes na xusta medida. O proceso de amasado vigoroso e prolongado. A masa, como todo na vida, ben repousada. Sorprendente o aspecto da masa despois do tempo de levar. O forno, ao primeiro rabiando de calor, para ir baixando a temperatura. O recendo a pan fai recuperar o ánimo e, comelo, as forzas. Tenro, apetecible e saboroso.

Seguimos a falar do pan.

“Levantou a vista Xesús e, vendo vir tanta xente cara a el, díxolle a Felipe: Onde imos mercar pan, para que coma esta xente?  (Isto dicíao para tentealo, que el ben sabía xa o que ía facer).

Respondeulle Felipe: Nin medio ano de xornal chega para que cada un deles reciba un codelo.

Un dos seus discípulos, Andrés, o irmán de Simón Pedro, díxolle: Hai aquí un rapaz que ten cinco bolos de pan de cebada e dous peixes. Claro que, que é iso para tantos?

Xesús ordenou: Facede sentar a xente…

Cando se fartaron, díxolles ós seus discípulos: Recollede os anacos sobrantes, para que non se estrague nada."

Xesús é un panadeiro que traballa con agarimo. Busca os ingredientes pola contorna. A miúdo vese polo comercio local onde merca nas tendas máis cativeiras. A calidade senlleira do autóctono ofrece resultados caralludos. Preparada a maseira, comeza o traballo. Primeiro a fariña de trigo sen impurezas, que trigo e lerica comparten as leiras. Auga limpa para desfacer o fermento da Palabra. Unha medida pequena de fermento, coma un belisco, para que levede o amasado. O fermento ten esa capacidade, a de facer medrar e convertelo todo nunha sustancia esponxosa.

O pan quentiño para matar a fame negra. Tanta xente había no medio do campo que Xesús fixo dos apóstolos servidores das mesas. Eles repartiron o pan e, namentres o partían, tamén eles se ofrecían. Daquela xente non se soubo máis fame, todos fartos, uns marcharon e outros a descansar.

Os restos esparexidos asoman logo de degustar o saboroso reparto. Porque cando un sacia o seu apetito, esquecida a súa arela, é quen de compartir.

O milagre? poñer a disposición de todos o pouco ou moito que se teña.

Nada se estraga na mesa da fraternidade.

Dáse una identificación perfecta entre o panadeiro e o pan.  Aquel pan partido e compartido convértese nun indicio de sacrificio. Comer sentados á mesa, compartir o pan mailo viño, ten sabor de alta gastronomía. Sabor inesquecible o daquel pan. O mesmo pan que se encargou para a Última Cea.

Nútrete daquel Pan de vida para contaxiarte das mañas do Panadeiro.

Fagámonos pan para nos converter nunha soa unha cousa con El.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa