En Santo Antonio de Padua, parroquia na que levo doce anos, descubro aos poucos a dedicación desinteresada de moitas persoas.

  • Voluntarios que organizan e colaboran na acción solidaria “Caritas”.
  • Voluntarios que traballan para manter os proxectos da horta e do galiñeiro.
  • Voluntarios que organizan e atenden aos nenos nas catequeses.
  • Voluntarios que participan e axudan nas festas litúrxicas: músicos, animadores, lectores, etc.
  • Voluntarios que propoñen e organizan outras actividades como rutas a pé, convivencias ou excursións.
  • Voluntarios de limpeza e mantemento das instalacións.
  • Voluntarios que financian proxectos varios.

O meu saúdo e recoñecemento a todos e cada un dos que contribuídes coa vosa entrega e ilusión a mellorar o ambiente da parroquia e da cidade.  

Fermoso ver persoas, tanto maiores como máis novas, que deixan percibir de modo concreto o seu amor. A raíz destes comportamentos altruístas e solidarios aliméntase de puro zume de amor.

Compromisos de cada un que empurran cara o encontro interpersoal e fan medrar interiormente. Opta por dedicar tempo aos demais quen desexa facer algo útil e con sentido, tamén quen busca novas experiencias. 

A peste chinesa, e antes outras miserias, asolan ás xentes da nosa contorna e do mundo enteiro. Día a día, máis sensibilizados, caemos na conta das penurias humanas. Aplaudimos o denodo e a entrega de milleiros de persoas que fan ben o seu traballo, redundando en beneficio da sociedade.

Ora ben, compartir as situacións humanas lacerantes sen esperar nada a cambio condúcenos a unha nova  forma de estar xuntos. A demostración de amor destas almas xenerosas está por riba de opinións e barómetros sociais. As achegas de capacidade, tempo, compromiso, entusiasmo e esperanza nun futuro mellor descóbrennos a faciana de Deus, un Deus crible e humano, o Deus de Xesús. Porque Deus non erradica o mal dende o ceo, senón compartindo connosco a realidade asolada de penas, enfermidades e inxustizas. Deus pasa por ser o Voluntario teimudo que loita por amor contra a adversidade.

“De tal xeito amou Deus o mundo, que lle deu o seu Fillo...”

Non lle des máis voltas!

O Amor non ten lóxica.

 #QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Don Nicandro Ares, crego exemplar e mestre de filosofía, acompañaba dun sorriso o dito seguinte: cada un ten as súas “cadaunadas". Matizaba a riqueza e diversidade de pensamento, amais, remarcaba a fixación de hábitos, ideas e xeitos tan dispares entre os seres humanos.

Eu son así, é a miña opinión, é a miña verdade, aos meus anos xa non cambio,... con frases así expóñense as conviccións persoais como firmes, absolutas e inamovíbeis. Poida que non todo sexa xustificable. Pensemos nalgunhas condutas ferintes ou que sacan de couzón aos demais como insultar, ameazar ou faltar ao respecto. Escusas de persoas infieis e desordenadas que non teñen ningunha intención de facer un esforzo para cambiar. Repregámonos e pechámonos en nos mesmos. Acazapados nas trincheiras das cerrazóns rexeitamos con severidade ideas opostas. Feitos contrastados dunha guerra implícita que propaga un caos continuo. Liortas de aquí, da terra, que xeran gran descontrol pola falta de entendemento.

Todas as persoas temos a mesma dignidade e as nosas opcións merecen o mesmo respecto, emporiso, endexamais debemos perder a capacidade de recoñecer a autoridade do que expón a súa verdade con coherencia. Así dicimos que algo resulta obvio ou que certos argumentos son  contundentes. Verdades irrefutables que deberiamos facer nosas. Isto de levar ata ultimas consecuencias a miña verdade, desoíndo alternativas ou desbotando modificacións, deixa entrever ata que punto carecemos de criterio caendo presa do egoísmo atroz da “suciedade” destes tempos.

Xa non sei que máis dicir. Mesturamos verdade con opinión, verdade con ideoloxía, verdade con tendencias ou modas de vangardas. A verdade non ten máis cun camiño. O camiño ancho polo que transitamos todos e que conduce á realización natural, persoal e colectiva. A verdade descubre a esencia do que somos e lévanos cara a plenitude da realización. Verdade soamente existe unha. Ninguén posúe a capacidade de abarcala por completo, accedemos a unha pequena parte dela.

"Quen vén de arriba, está por riba de todos; quen é da terra, á terra pertence e da terra fala. O que vén do ceo, está por riba de todos... Quen cre no Fillo, ten vida eterna..."

A verdade absoluta? Xesús é esa verdade. Achegarse a El é descubrir a Verdade, unirse a El e permanecer na Verdade, esperar nel é realizarse na Verdade. “Quen ven de arriba está por riba de todos” enténdese aquelo que supera as nosas razóns particulares. O de arriba ampara e dirixe o de abaixo, o mesmo ceo que delimita o horizonte da terra representa a súa plenitude.

Aceptar o seu testemuño pasa por introducir as correccións precisas no programa  do ordenador persoal para non quedar bloqueados nas nosas medias verdades. Canto costa sacrificar as seguridades persoais! O concepto del “non finito” que define as obras do gran Michelangelo Buonarroti podémolo empregar á hora de describir a nosa personalidade. Neste senso eu definiría á persoa como unha alegoría da verdade. Persoa en crecemento continuo, obra inacabada pero chamada á perfección.

O que cre ao Fillo acada a perfección (vida eterna).

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Roldan na miña cabeza recordos moi agradables de conversas con persoas especiais.
Nada está previsto, todo vai xurdindo espontaneamente. O saúdo pertinente, un paseo, un xantar, unha viaxe en coche, unha cea, un algo casual que depara o ambiente ideal para falar.
Imaxinade un encontro con alguén querido. Estades rodeados de calma e liberados de presas e preocupacións. O tempo párase e flúe a comunicación. Atopastes un refuxio para gardarvos das responsabilidades cotiás. Namentres charlades prodúcese un punto de identificación mutua, de complicidade. Ora aledádesvos ora contristádesvos. Corazóns ardendo en contacto coa vida e avivados polo vento do espírito. Rodeados de empatía. As palabras, cargadas de profundidade, estoupan dentro dun liberando agrado, satisfacción, euforia. É a maxia da amizade. Tes un amigo que garda a túa alma e que te ama, un álter ego.
Xa me tarda desfrutar da compañía dos meus amigos (dos que me aman). Esquecerme de todo e... amar.
“Dille Xesús a Nicodemo: É necesario que vós nazades de novo. O vento sopra onde quere e ti séntelo zoar pero non sabes de onde vén nin para onde vai. Así pasa con todo aquel que naceu do Espírito. Replicoulle Nicodemo: Como se pode facer isto? Respondeulle Xesús...
Ábrese a porta. Dous amigos conversan. Falan desde dentro. Comunican cadansúas experiencias. Revelan segredos. Quedan asuntos abertos, complexos e arrevesados. Tratan de Deus e da fe. Hai vontade para crer pero o pensamento ten as súas rutinas. Ábreselles a boca por contaxio. Dous homes presos polo vencello da intuición e da benquerenza.
O espírito sopra e fai medrar a amizade. A fe nace de novo nos seus corazóns.
Nas postremeiras memorias Nicodemo describirá aquela noite como reveladora, o inicio do segundo nacemento.
Crea un ambiente onde te sintas a gusto e fala con El.
Ama sempre e desfruta!
#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa

Declaro a miña sorpresa ante a proliferación de mentiras e medias verdades a que asistimos esta tempada. Estou a falar dos bulos. A saber: noticia falsa que se difunde, xeralmente, co fin de prexudicar a alguén. En galego de sempre: bóla. Aparte dos gardametas, futbolistas profesionais, a quen non lle meteron unha bóla? Gástanse bromas e métense bólas o día dos Santos Inocentes. Claro, a festividade dos Inocentes xa foi e tampouco está o forno para bólas. Pero, nin con esas!
O mundo está cheo de pillos e pillas. No país patrio recoñecemos certas tendencias e debilidades. Por exemplo, a envexa ou os contos de levar e traer. Hai cousas que nin o confinamento é quen de cambiar. Mentiras e murmuracións forman parte do caldo de cultivo desta corentena... estase a investigar unha vacina.
Un bulo créase por uns intereses segredos, que transgriden a lexitimidade, manipulando a opinión pública. Tras o barullo dos chismes agóchanse segundas intencións. Amigos, a peste chinesa trouxo canda si toses, febres... e chismes. Permanezan confinados para ir librando destas merdas!
Resulta incómodo saberse no punto de mira de xente cubilleira. Os desta especie son áxiles cazadores, nómades, en aparencia sociables, e o seu hábitat idóneo atópase en charlas, conversas e lerias. Deus nos libre das pecadoras linguas!
Existen compañías con estruturas integradas nos servicios de intelixencia dos estados que se dedican a espiar aos cidadáns nas redes sociais? Viven do conto? Serán contos? «Teñan coidado aí fóra» dicía o sarxento Esterhaus de Canción triste de Hill Street.
“Había entre os fariseos un home chamado Nicodemo, maxistrado dos xudeus. Este veu onda el pola noite e díxolle: Rabbí, sabemos que viñeches de Deus coma mestre, pois ninguén pode facer estes signos que ti fas, non sendo que Deus estea con el.
Respondeulle Xesús: Con toda verdade cho aseguro: como un non naza de novo, non pode ver o Reino de Deus.”
Nicodemo: principal entre os xudeus, sabio, versado na lei, mestre en Israel e millonario. Este reputado xudio devecía por ir onda Xesús, no entanto, a súa reputación e o medo ao que dirán impedíanllo. Achegouse con discreción, ao amparo da escuridade, libre dos ollos indiscretos que rosman e meten presión. O camiño daquel prestixioso fariseo rematou ao pé de Xesús en quen está a verdade indefectible.
Onte e hoxe celebrar certas amizades non está ben visto, así e todo, hai que andar!
Fuxe das falsas seguridades e da confusión do mundo. Non te acolloes polo rosmar da xente. Pasa dos bulos e das bólas. Corre e ponte a refuxio a carón do Amigo. Escoita o que che di: nacer de novo, volver a empezar.
Sempre hai tempo para celebrar un novo nacemento.
E, se falan? Que falen!
#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa

Neste momento cando abras o facebook seguiremos confinados na casa. Asumimos o peche para evitar que un axente externo perigoso dane a nosa integridade no tocante a saúde. Unha peste chinesa estendeuse polo globo terráqueo e mandou poñerse a cuberto. Agora, despois dunhas cinco semanas, corroboramos a gravidade da situación (as orellas do lobo). Botamos contas e decidimos ser cautos e evitar no posible os contaxios. Portas fechadas. Innegable a preocupación e o temor que se instalou na sociedade.

Lista de preocupacións:

  • Contaxiarse de COVID 19
  • O benestar da familia e dos amigos
  • Conservar o traballo
  • Saír á rúa con tranquilidade
  • Recuperar costumes e rutinas cotiás
  • Cumprir cos compromisos marcados na axenda
  • A xestión que fagan as autoridades deste problema
  • Colaborar e axudar aos damnificados

Contra toda inquietude e arrimando o ombreiro recuperaremos o benestar e a paz. Desta saímos todos xuntos!

“Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles: Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez: Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

E dito isto alentou sobre eles e díxolles: Recibide o Espírito Santo”

Están pechados na casa por medo aos xudeus, non teñen nada claro e séntense ameazados. Rolda o andazo exterminador. E, de súpeto, can da burra. A saída pasa por tranquilizarse e sentirse en paz. Paz convosco. Xesús tráelles paz e seguridade.

Quen vive unha fe auténtica transmite paz porque o seu interior reborda paz. Está escrito no evanxeo “Da abundancia do corazón fala a boca.”

Aquela xentiña humilde e amedrentada entreabriu a porta e pola regaña albiscou un mundo necesitado de paz. Heraldos da paz do Alto, pregoeiros dun mundo mellor, testemuñas do amor e da concordia, irmáns na fe, precursores do Reino.

Ti máis eu, alentados pola forza da fe, venceremos ás dificultades.

Paz no mundo enteiro. Paz convosco, e abriuse a porta...

Meu Señor e meu Deus!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa