Hoxe situámonos unha vez máis perante María, Virxe e Nai. Nela destaca a capacidade de atención e escoita. Atenta dende moi nena ás cousas de Deus, dócil e receptiva, obediente e discreta. Imaxinamos a María nun ambiente privilexiado, doméstico, onde abunda a gratuidade cun intenso aroma a sagrado. A palabra de Deus resoa polos recunchos e invita a manter un trato íntimo e persoal. Unha mociña adobiada de virtudes e serenidade que gusta do trato familiar con Deus.

As cousas non se improvisan, non pasan porque si, a historia de cada persoa deixa fondas pegadas. Na face do corazón atopamos sucos labrados pola providencia que non deixa de falar. E Deus, que enche todo co recendo máis agradable, convértese nun supercotaxiador de alegría: “alégrate chea de gracia”.

A palabra Nai agocha o misterio da vida e oriéntanos cabo do sentido certo da plenitude en Deus.  Deus bendiciunos co agasallo das nosas nais que son imaxe de graza e unión eterna.

María, Nai de Deus e nosa, faise grande na fe para collernos da man e axudarnos neses primeiros pasos de criaturas  novas. Vocación por excelencia a das nais que gardan no seu íntimo un retrato da impronta dos fillos. Ri ou chora o fillo, asemade a nai. Poderiamos dicir que elas sofren unha especie de mal mimético, de confusión biolóxica materno-filial. María sempre aparece en escena moi preto de Xesús. A concepción inmaculada e o nacemento do neno, o anuncio do Reino e a cruz, ate a mesma resurrección, manifestan unha complicidade extraordinaria.

A festa da Inmaculada fainos mirar cara dentro para descubrir que Deus actúa nas nosas vidas, “porque para El non hai imposibles”. A figura de María prolongase na igrexa en cantos entoan o mesmo canto de fidelidade e obediencia a Deus, “aquí está a escrava do Señor”. Xa sabedes, o anxo de Deus agarda unha resposta, conta co voso si.

Que María, Nai Inmaculada, interceda por nos.

Este mes de decembro caracterízase polo seu ritmo frenético de compras e preparativos cara ao Nadal. Andamos todos ás carreiras! Este domingo frío e de choiva imos facer unha paradiña entre tanto alboroto. Comparto convosco unha lembranza.

Resulta que chegou a hora de arrincar da casa. Ao rematar oitavo de EXB, coma outros veciños do concello, mandáronme para o seminario menor de Lugo. Marchei confiado pois meu irmán Miguel levaba dous cursos estudando naquela casa grande e con bos resultados. Con todo, afectoume separarme dos meus pais, a desgana e a morriña acompañáronme durante unha tempada. O primeiro trimestre a cousa foi regular. A educación física, a plástica e a música tornáronse o meu viacrucis particular. Os resultados da primeira avaliación non cumpriron os obxectivos a pesar de que estaba moi advertido: “estuda!”.

Non existen as bicocas, estudade, e non vos deixedes confundir con andrómenas de aprobados xerais ou promocións de curso con todas as materias suspensas. Lembrade: sen sacrificio non hai vitoria.

 “Mira, mándoche por diante un mensaxeiro,

para que prepare o teu camiño;

voz de quen clama no deserto:

Preparade o camiño do Señor,

endereitade os seus vieiros.

Daquela presentouse Xoán Bautista no deserto, pregoando un bautismo de conversión para perdón dos pecados.”

O esforzo consegue sempre un resultado de autenticidade e coherencia. Xoán, o pregoeiro do Salvador, empéñase en ser honrado e permanece fiel aos seus principios. A súa vida non pasa desapercibida reclamando o recoñecemento e a atención do pobo. Algo intuímos, unha forza move a este home, a súa opción definida e radical convence, autoridade indiscutíbel da que nace unha esperanza. Compartir unha causa, traballar, loitar por manterse ergueito e firme, permanecer seguro, crer nunha promesa...

O profeta fainos unha advertencia "estuda!". Para acadar o aprobado e facer festa no Nadal hai que preparase cun bautismo de purificación-conversión e un correcto comportamento. Trasladado á nosa realidade: Xoán volve e queda nesta sociedade necesitada de testemuños cribles.

Como rematou aquel curso de primeiro de BUP? A cousa, paseniño,  foise endereitando.

Amigos, ao choio!!

Feliz domingo.

Lembro unha obra mestra do sétimo arte que cativa dende o minuto un até o derradeiro. Trátase dun avó que lle le un conto ao seu neto enfermo. A Princesa Prometida dálle título a unha historia chea de amor verdadeiro, envexas, loitas e vinganzas que encerellan ao espectador-lector nunha aventura inesquecible. Os contos emocionan a mancheas, nunca cansan e sempre sorprenden, non envellecen e son fonte de ensinanza para os que seguen crendo nas fadas. Moza e mozo, a fermosa Buttercup e o tenaz Westley, protagonistas do filme, guiados polo seu amor único e verdadeiro, superan cantas contrariedades xorden para vivir xuntos. A frase final coa que remata o filme non deixa de emocionar a pequenos e grandes: “Houbo cinco grandes bicos que foron catalogados como os máis puros, os máis intensos, os máis apaixonados de todos os tempos... O primeiro bico entre Buttercup e Westley superounos a todos...” Dende sempre gústanme as historias con final feliz que fan suspirar.

“Ai, se rachases o ceo e baixases!” O advento, tempo que precede ao Nadal, pronunciase entre suspiros por aquel que estrañamos. A historia de quen espera non leva puntos suspensivos, escríbese cun punto final e entre admiracións de sorpresa. O advento emprázanos a apoteose final dun encontro que realiza no amor. O advento ten son de suspiro. Advento é tempo de suspirar, de emitir saloucos cheos de nostalxia que mudarán por sorrisos dentro dun final feliz.

“Estade á espreita e atentos, que non sabedes cando será o momento. Vixiade vós, polo tanto, pois non sabedes cando chegará... Non vaia ser que chegue de repente vos atope durmindo.”

Outro conto tradicional é o da Bela Dormente. Unha moza que por picarse co fuso cae baixo os efectos dun meigallo pronunciado por unha bruxa malvada. A maldición que sofre súmea nun sono profundo que ha durar cen anos. A princesa espertará cando alguén de corazón puro e nobre bique os seus beizos.

Durmir, esquecerse, enredar, distraerse, perder o fío, evadirse, liscar... Certo é, coma no conto, un feitizo de procedencia sinistra atorde a nosa percepción prostrándonos nun leito calmante de sono e deixamento.

Enfociñamos e batemos co fuso por culpa da indiferenza, da vaidade ou do ritmo egoísta e consumista que nos marca a sociedade. Durmidos coma lirios agardamos un chispazo que nos reactive, unha chamada que nos devolva a consciencia, un bico cheo de amor que roce a nosa meixela e nos incorpore á vida. Agardamos polo Señor que ven, chegará a súa tenrura e nela permaneceremos bulideiros.

“Dígollo a todos: Estade en vela!”

Unidos no esforzo de ter os ollos abertos namentres agardamos a chegada de Deus. Todos a espreita, moi pendentes das dificultades do próximo, deixándonos interpelar polas súas necesidades. Se mantemos esta actitude iremos pasando as páxinas da nosa vida para ler aquel epílogo de “e foron felices e comeron perdices”.

Colorín, colorado, este conto acabou.

 

O “R” costoume esforzo e tempo chegar a pronuncialo ben. Antes de pechar os ollos entre os lenzos da cama repetía trabalinguas ou imitaba o ruxido do motor dunha moto: “Erre con erre guitarra, erre con erre barril, rodan que rodan as rodas, as rodas do ferrocarril”. Tamén facía exercicios de adestramento coa lingua, estes consistían en sacar a lingua, mover a punta cara á dereita, esquerda, arriba e abaixo, e dobrala cara a dentro.

Imaxinade frases enxeñosas coas que provocar a un cativo... Ben! con estas e outras lerias os da miña casa desafiábanme a miúdo.

O de pronunciar o “r” supereino pero o de comer queixo non está ao meu alcance.

Este domingo celebramos a festa de Cristo Rei do Universo. O primeiro que me pasa pola cabeza é a imaxe de Xesús cunha coroa, sentado nun trono real e cun cetro na man. De certo, que esta instantánea do Mestre tráeme a mal traer, pois deixa un arrecendo distante e autoritario que non pega co evanxeo. Escoitade:

Entón dirá o Rei aos da súa dereita: ‑ Vinde, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven fame, e déstesme de comer; tiven sede, e déstesme de beber; fun foras­teiro, e acolléstesme; estiven en coiro, e vestístesme; enfermo, e visitástesme; na cadea, e viñéstesme ver.

Entón preguntaranlle os xustos: ‑ Señor, cando te vimos famento e che demos de comer, ou sedento e che demos de beber? Cando te vimos forasteiro e te acollemos, ou en coiro e te vestimos? Cando te vimos enfermo ou na cadea e te visitamos?

O Rei contestaralles: ‑ Dígovolo de verdade: Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo.”

Sabedes o conto aquel do rei mendigo? Houbo unha vez un gran soberano que quixo coñecer a bondade dos habitantes do seu reino. Para acadar o seu cometido fixo farrapos do seu roupaxe, mancou a súa faciana coa friaxe da noite e abriu as mans traballando cama un escravo. Seica aquel home abandonou voluntariamente o seu trono para poñerse no lugar dos máis desafortunados. Ninguén o recoñeceu. Cando regresou ao seu palacio puxo a cada quen no sitio que lle correspondía, enchendo de bens a uns e deixando na miseria a outros.

No evanxeo deste domingo lemos un conto parecido. O rei Xesús non leva capa nin espada senón que vai disfrazado de famento, de enfermo, de forasteiro… A loanza que máis lle agrada ao rei, e que lle debemos render, pasa por axudar aos irmáns máis pequenos, aos pobres e humildes onde se oculta o verdadeiro rostro do Señor.

Prepara a túa resposta porque o día do xuízo final vanche preguntar: cantas veces compartiches o teu pan? Cantas veces protexiches a alguén indefenso ou coidaches a un enfermo? Cantas veces pensaches nun preso ou acolliches a un estranxeiro?

Aprendín a pronunciar o “r”, cústame máis asumir esa figura de rei desfigurado porque a miña fe morna prefire o rei de ollos azuis e abrigo de armiño.

Porfiade nesta súplica: Señor, que non esqueza aquelo de “fixéstelo comigo”.


A AVESTRUZ

A avestruz destaca por ser unha ave corredora provista de grandes zancas. Chama a atención o seu poderoso pescozo, soberbio e estirado que remata nunha cabeza de tamaño reducido. Ave de ás pequenas e pomposas que a pesares de batelas enerxicamente non lle permiten voar.

Unha tola que corre alborotada de acó para aló. Unha pobre criatura escabardosa que anda a meter a cabeza no fondo da terra. Iso si, pon uns ovos de regulamento.

A instantánea típica deste animal sorpréndeo coa cabeza escondida no medio areoso.

“Pero o que recibira un talento, foi cavar un burato na terra e escondeu o diñeiro do seu amo…”

O talento es ti! Non me fagas "un avestruz" soterrando para todos a túa riqueza. Non lisques atolado por non enfrontarte ao desafío de vivir facendo felices a todos, non te perdas dando voltas, o camiño parte dos máis cativos e pobres.

Na xornada do pobre traer á memoria o bo facer de tantas e tantos que tenden a palma ao indixente e achegan as súas mans ao mendigo, unha ladaíña feita coas boas obras do amor.

Feliz domingo!