Xesús resucitou no abrente do primeiro día da semana, e aparecéuselle en primeiro lugar a María Magdalena. Despois disto, aparecéuselles a dous que ían de camiño a un lugar. Todos fóronllelo contar ós demais, pero non os creron. Por último, aparecéuselles ós Once mentres estaban á mesa, botándolles na cara a súa incredulidade e a dureza de corazón.

Díxolles: Ide polo mundo enteiro, anunciando a Boa Nova a toda a creación.

1.- O Señor resucitou no abrente do primeiro día da semana e revélase a quen El quere.

Persoas especiais, empáticas, sensibles, marcados pola vida, rexeitados pola sociedade, desprovistos de riquezas, necesitados de salvación, amantes pasionais,... destinatarios da revelación.

2.- Hai persoas que senten a presencia do Señor nas súas vidas.

Unha experiencia que volve o dereito do revés e anula a indiferenza. Descobres a razón de vivir e zumegas alegría interior, forza e seguridade. No peito latexos de comunicación que loitan por saír e compartilo todo. 

3.- Ao comunicaren a experiencia vivida aos amigos ninguén os cre.

Polo xeral desconfiamos desas persoas “raras” que rachan co convencional.  Pechámonos en banda e desacreditamos o testemuño de quen, ao noso entender,  desvaría. Nalgún caso respectamos ao mensaxeiro e por amizade omitimos comentarios negativos. Moitos atrancos para falar en confianza! Máis para crer!

4.- Xesús bótalles en cara a súa incredulidade e dureza de corazón.

Influenciados polo ambiente seguimos os mesmos patróns de comportamento e rexeitamos todo o que non nos entra na cabeza. Amais da coiraza propia protéxenos unha cúpula de tópicos e prexuízos. Instalámonos na confrontación o que imposibilita a aquiescencia.

5.- Son enviados a levar ao mundo enteiro a Boa Nova.

A pesar do raquitismo do xénero humano e dos fallos cometidos a misión de Xesús pasa polas nosas mans.

Elos dunha cadea que nunha punta nos suxeita ao anuncio da resurrección e na outra préndenos ao Reino que é Boa Nova.

Ten ánimo, segue adiante, non rompas esta cadea.

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

En mans do esquecemento aquela Galicia pobre e sacrificada que cultivaba terra e mar. Nas palleiras e pendellos penduraban unha chea de aparellos, sachos, picañas, forquitas, fouces, galletos... Os carros, ao enxoito e co eixe ben untado de graxa, preparados para a carga e trasporte de todo tipo de provisións. Os animais acomodados e atendidos nas cortes e na eira. Dentro da casa a cociña rabiando de calor. Mulleres e homes postos aos labores tradicionais do campo coa inestimable axuda das vaquiñas.

Ás xentes do mar, descoñecendo os pormenores do oficio, aplícolles a mesma calidade en xenerosidade e sacrificio. O apego á terra, o recambio xeracional e as boas mañas foron garante da supervivencia do país.

O progreso meteu unha marcha máis e a faciana de agro e mar virou de súpeto.

Imaxino que unha das consecuencias desta pandemia levaranos a recuperar a esencia da nosa terra.

“Os apóstolos saíron pescar pero aquela noite non colleron nada. Xusto cando acababa de romper o día, presentouse Xesús na ribeira do lago. Pero non se decataron os discípulos de que era Xesús. Xesús preguntoulles: Rapaces, ¿tedes algo que comer?

Eles responderon: Non.

Díxolles entón: Largade o aparello por estribor e atoparedes.

Eles largárono, e xa non podían halalo a bordo, de tanto peixe. Daquela, aquel discípulo a quen amaba Xesús díxolle a Pedro: É o Señor.”

Xesús mandou recado: “comunicádelle ós meus irmáns que vaian a Galilea e alí verémonos.” O acontecido na concorrida Xerusalén alterou aos amigos de Xesús que guindaron pola fiestra as esperanzas todas.

Un ambiente enrarecido nunca facilita a comunicación e supón unha lousa para saír adiante. Debemos afrontar unha nova etapa que pasa por retomar a historia dende o inicio,  dende Galilea.

Volver alí, ao punto de partida, acender o lume da cociña que da calor de alegría e serenidade. Traballar coa abnegación de sempre e botar a rede ata o romper do día. Traballar co sacrificio e a humildade que van fraguándose na ribeira repasando redes baleiras. Largar o aparello arreo para que a providencia nolo devolva cargado de pan e peixe.

Volver alí significa provocar unha experiencia de reencontro persoal. Procesemos toda a información para abeirar na praia da fe onde nos agarda o verdadeiro amor.

Todo vai ir ben.

Alguén espera por ti.

Vaiamos a Galilea!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Esta situación que sufrimos de confinamento residencial altéranos, queirámolo ou non. Por exemplo, a percepción do paso do tempo cambia. Parece como se os días da semana desapareceran. Van pasando os días e os luns xa non dan pereza, os venres non invitan á festa, e os Domingos nin misa nin aldea. Os reloxos marcan as horas cun ritmo novidoso, sen referencia á xornada laboral, ao colexio, á hora de recollerse ou de apagar o espertador, aos compromisos sociais... En fin, cambiouche ben o conto!

Que cousa cousiña é aquela que produce aburrimento e apatía?

Seguro que atinaches. A monotonía.

Nun intento de vencer a rutina artellamos unha chispa de lerias, aplausos, cancións, gravacións de vídeos familiares... escolma de caralladiñas para as que antes non había un minuto.

Disque na tesitura actual ponse a proba a convivencia. Resistes?

Asálteme a preocupación cando penso nesas persoas con moita vida social que pasaban horas e horas na rúa. Tamén nos meniños afeitos a xogar e brincar en liberdade. E, que dicir das persoas que agardan con impaciencia a visita dun familiar ou dun amigo, ben nas súas casas ou nas residencias? Males menores en comparanza cos pais e nais que ven perigar o sustento xunto coa capacidade de xerar ingresos.  Évos moi fodido o bocadillo de pan con pan. Desacougo.

Hoxe saltarían polos aires os barómetros que miden o grao de preocupación dos españois. O coronavirus levaríase a palma. Atórdannos con tal bombardeo obsesivo de información sobre o monotema que poñen en xogo o noso xuízo. Hai que roelo!

Fago unha advertencia, a tensión pódese agravar traendo consigo ansiedade e medo. Inquedo ou non?

“Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. Pero el díxolles: Por que estades asustados, e a que veñen esas dúbidas? Mirade para as miñas mans e para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne nin ósos, como vedes que teño eu.”

Cando a realidade impón o castigo dun final desventurado a cabeza non rexe. Van pasando os días e o ceo segue gris, a promesa de plenitude languidece, por ningures rastro da súa presencia. Morreu Xesús e o imperio do medo impón a súa lei. Vendidos a un futuro incerto, descoñecemos o final.

Sintomatoloxía típica con diagnóstico de trastorno depresivo grave. O temor e a loucura provocan delirios que negan o evidente. Xa non está! Quen puidera mirar cos ollos e tocar coas mans! Despexar a incógnita para vencer o temor.

Sonvos eu. Palpade aquí. Decatádevos non son unha pantasma.

A volta do Señor barre de socato a miseria da mente deixando un corazón limpo con ganas de saltar.

A que veñen esas dúbidas, ese medo?

Estou sempre convosco!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa  

O ser humano é unha criatura marabillosa cuxo potencial inmenso imos descubrindo aos poucos. A nosa dimensión sensorial resulta sorprendente. O individuo ven de serie cunha morea de receptores físicos, afectivos e espirituais que permiten facer capturas instantáneas da realidade.

Para chiscar unha foto de calidade comezamos por facer un bo encadre coa luz adecuada. Ven sendo o contexto da captura: situacións, espazos, presencias, xestos, etc.

A disposición persoal antóllase determinante, é dicir, o resultado final dependerá da maquina fotográfica de cada quen. Vivir intensamente, estimulando atención e sentimento, deparará experiencias únicas e inesquecibles.

A memoria vai almacenando os recordos no álbum da vida. O proceso remata no laboratorio de revelado onde pasamos a película a imaxes ou recordos. Así, vai recollendo con precisión de detalle vivencias reconfortantes que nos aportan satisfacción (fotografías que espertan un sorriso). Lembrará vagamente sensacións incómodas (instantáneas desbotadas ou rachadas).  Amais, encargarase de acornellar os sucesos que alteraron o noso estado de benestar (retratos perdidos polos caixóns).

O entraren na aldea onde ían, fixo coma quen quería seguir para adiante. Pero eles porfiáronlle, dicindo: Quédate connosco, porque se fai tarde, e a noite bótase enriba.

Quedou con eles. E mentres estaban na mesa, colleu o pan, bendiciuno e partiuno e déullelo. Entón abríronselles os ollos e recoñecérono; pero el desapareceu. E dixeron: ¿Non ardía o noso corazón, cando nos falaba polo camiño, interpretándono-las Escrituras?

Por un momento o fío argumental escacha, e a sensación de presenciar un feito que sucedeu tempo atrás é total. Ante os nosos ollos aparece algo que xa vivimos, unha especie de déjà vu.

Fuximos daquelas páxinas dramáticas e frustrantes da propia historia, queremos pasar páxina e, de súpeto, a memoria activa un mecanismo que axuda a reler todo. No seu día prescindimos dalgunha foto velada e inservible que agora recuperamos polo seu significado.

Uns consellos de afeccionado.

Abre os ollos do corazón para captar con profundidade e nitidez o que tes diante.

Estate a espreita para pulsar o botón que abre o zoom da sensibilidade.

Crea unha ampla reportaxe da vida, orixinal e a todo color.

Agocha na película dos soños os recordos máis especiais e íntimos.

Cambia con frecuencia os obxectivos da túa máquina, ollo, convén ter a man un teleobxectivo potente (recomendamos a marca “FE”).

Cuestión de enfoque!

#QuedaNaCasa

#RezaNaCasa

Os tempos cambian tan á présa que non os coñece nin a mai cos pariu, con perdón. Non se extinguiu totalmente a tradición de velar os corpos dos mortos nas casas. Cando tocou na miña familia optamos por facelo desta forma, na casa. Mamámolo dende pequerrechos e a Eles, aos meus defuntos, gustaríalles estar ca casiña, e punto.
Dispárase a morriña pola ausencia dos seres queridos. Nun esbozo de posición fetal buscas acubillo e retornas a eses lugares significativos, que falan docemente e suavizan a ferida aberta. Entre o correr das vágoas sobre das meixelas percibes a calor das paredes da familia. E os seus pesarosos latexos cheos de vida repiten: estás na casa.
Innegable o vínculo que une a cada persoa coa súa casa.
A casa procura o indispensable para vivir e cóntase coma un membro máis da familia. A casa escoita, non fala, coñece segredos íntimos e protexe aos seus hóspedes. Respiracións lentas e profundas que dan calor e espantan pola cheminea os malos fumes. Ando buscando o corazón deste ser pola cociña, sei que o ten.
Cando chora unha casa hai que gardar respecto. Pechan os ollos das fachadas cando quedan baleiras de ruídos. Choran, tamén, cando ven partir os seres da súa entraña e o frío percorre as paredes.
Casas con acordo, dentro delas gárdanse milleiros de recordos que van contigo de por vida. Cando un regresa e entra no íntimo da morada pódese oír un fío de voz, que che achega a presencia dos ausentes.
Triste queda a casa e apesarado marcha o seu dono.
Quero retornar sempre a miña casa, e cando toque partir deste mundo facelo dende a miña casa. A miña casa está en Chorén.
Casas cheas de amor e fe, nelas, a presencia dos finados endexamais desaparece, resucitan un día tras outro agardando a chegada á Casa Definitiva.
“Xesús díxolle: Sóltame, que aínda non subín onda o Pai; máis ben, vai onda os meus irmáns e dilles: "Subo onda meu Pai e voso Pai, o meu Deus e o voso Deus".
María Magdalena foilles contar ós discípulos que vira o Señor, e que lle dixera estas cousas.”
Haivos casas coas portas abertas que invitan a entrar e saír, a coñecer outras persoas e con elas crear fogar. A miña casa tamén é túa: a nosa casa. Casa feita con pedras vivas. Casa co teito aberto para mirar cara o ceo.
Esta casa ergueuse na cima do outeiro da resurrección.
Atende, hai alboroto e óense cantos de festa. Alguén fala dentro da casa, escoita! Subo onda meu Pai, regreso a miña Casa.
Non quero que te perdas! Ben sabes de onde es e cal é a túa Casa.
Alguén espera.
Entra na casa.
#QuedaNaCasa
#RezaNaCasa