Como facer fronte a un futuro incerto? As mulleres e homes levamos miles de anos querendo adiantarnos ao que está por vir. O futuro convértese acotío nun negociado de sortes que pretenden acadar seguridades. Así, xorden técnicas sofisticadas de adiviñación coma a de botar as cartas, a boaventura, interpretar os pousos que deixa o café no cu da cunca,  analizar o desgaste dos zapatos, ler as vísceras dun animal ou examinar os seus movementos. Disque a selección española de fútbol gañou o mundial de Sudáfrica grazas a un polvo oráculo de nome “Paul”. Adiantarse ao futuro representa un desafío nun mundo onde a prospectiva e a planificación non teñen un valor absoluto. O fondo da cuestión descúbrenos o medo e a inseguridade que nos asola continuamente.    

Este ano a marmota dos EE.UU vaticinou invernía. Os conxéneres de América do Norte fican circunspectos ante unha marmota que sae do seu cubil ao rematar o tempo de hibernación. Todos os ollos postos no roedor que prognosticará a duración do inverno.

Díxenvos algunha vez que teño vara alta aló arriba? Si, si, no ceo ando sobrado de recomendación.  Demóstrovolo de contadiño. Polo contrario, como se explicaría que leve tantos anos “vivindo coma un cura”? E non retorzades as miñas palabras que ben me entendedes. Entre os meus seres queridos na bóveda superior, contareivos, reside unha muller que nos momentos máis duros da súa vida, atopándose moi enfermiña nos postremeiros dias, entre saloucos, preguntábame: Alberto, como ves o meu porvir? Eu, atoallado, respondía dicíndolle: “tranquila”.

Xob, récord mundial de todos os tempos en paciencia, tocoulle en sorte un futuro máis negro co sobaco dun grilo. El, aturou desgrazas coma mundos e a moreas: feridas en carne viva e pranto permanente. De aí o refrán: "tes máis paciencia que santo Xob". O personaxe de Xob aforra tecnicismos psicolóxicos e describe o laio dun home abatido en fonda desesperanza. Xob represéntanos a todos, pois nalgún momento sentiremos un baleiro existencial.

Naquel tempo, despois de saír da sinagoga, Xesús foi á casa de Simón e mais de Andrés, con Santiago e Xoán. A sogra de Simón estaba na cama con febre, e axiña lle falaron dela. E, achegándose, colleuna pola man e ergueuna; desapareceulle a febre e púxose a servilos. Chegada a tardiña, xa de sol posto, leváronlle todos os enfermos e endemoñados; a vila enteira se amoreou na porta. E sandou moitos enfermos de varias doenzas e botou moitos demos. Pero aos demos non os deixaba falar, porque o coñecían ben.

            Moi cedo, aínda de noite, Xesús ergueuse e saíu para un lugar arredado onde se puxo a orar. Simón e mais os que estaban con el fórono seguindo e, cando o atoparon, dixéronlle:

            — Todos te andan a buscar.

            El respondeulles:

            — Vaiamos a outro sitio, ás aldeas veciñas, para que tamén alí se predique, pois para isto vin.

          E marchou e ía predicando nas sinagogas por toda Galilea, e botando fóra os demos.

 

A febre da sogra de Pedro supón esa angustia vital que bate contra todos os humanos e nos impide experimentar a ledicia verdadeira. Hoxe chámanlle depresión. A súa orixe está na carencia dun proxecto vital cun obxectivo ben definido.

Ante a ringleira de pobres, enfermos e necesitados non serven predicións futuribles e tampouco os mecanismos de seguridade humanos. Xesús pon freo a esas ameazas que falan de sufrimento e de perda de sentido. El entra na casa de Pedro para curar o ánimo abatido de todos os que están deitados na cama. El bota man da humanidade erguendo a nosa dignidade enferma de dor.

Prostrados ás portas daquela residencia de Cafarnaún somos erguidos e enviados. Os cristiáns, en conclusión, temos que buscar a axuda do Señor que pon remedio ás nosas febrículas e, asemade, manda arrincar a ambulancia das urxencias para levar a cura aos irmáns que padecen unha febre máis alta.

Non te fíes da marmota, o futuro está nas túas mans!

Por certo, como ves o noso porvir?

Saúde e ánimo.

Estes días asistimos a un debate que pon enriba da mesa o proceder dos youtubers que liscan cara Andorra para aliviarse das cargas fiscais. Os pobriños van na procura dun clima máis suave… Pero non quero encerellar con este tema. O feito é que estes youtubers arrastran a millóns de followers (seguidores). Eu, descoñecedor do facer destes líderes das comunicacións cibernéticas, non deixo de admirar a capacidade que amosan para captar a atención do público.

Hai modas e modos de facer as cousas. Todos temos tropezado con persoas que polo seu carácter e polo seu xeito gañaron o noso recoñecemento e admiración. Mulleres e homes de todos os eidos, profesionais únicos e irrepetibles, cunha capacidade excepcional para transmitir e tocar fibra. Porque algunhas persoas posúen unhas calidades que, primeiro captan, e despois, convencen. Dou grazas porque ao longo dos anos vividos atopeime con algúns destes seres excepcionais. Por suposto, acada este impacto quen posúe un don.

As perlas preciosas son afeites que realzan a figura de quen as porta. Chegan ao mercado gran cantidade destas bolas de nácar, na meirande parte de cultivo. Outras, as máis cotizadas, xorden de xeito espontáneo nalgunhas ostras, en porcentaxe equivalente a atopar unha agulla nun palleiro. Como se determina o valor dunha perla? Pola súa forma, cor ou grao de luminosidade e talla. As máis buscadas son redondas ou en forma de bágoa. No mar das comunicacións cibernéticas aparecen a diario multitude de perlas entre as que non é doado atopar a que nos interesa. Algún buscador de perlas recoméndanos mergullarnos nas profundidades dos contidos de internet e facer unha selección segundo a forma, cor, luminosidade, etc.  

Conclúo: antes de introducirse no mercado das perlas é unha boa idea informarse sobre o tema para recoñecer as diferenzas que poderían afectar o valor da súa compra. Por exemplo, ter en conta se son naturais ou creadas en laboratorio, ou se foron sometidas a algún tratamento para mellorar a súa aparencia. O que digo das bólas de nácar aplicádeo tamén as persoas.

Naquel tempo, viñeron a Cafarnaúm e, ao chegar o sábado, Xesús púxose a ensinar na sinagoga. Todos estaban abraiados da súa doutrina, pois ensinaba coma quen ten autoridade, non coma os letrados. E cadrou que había naquela sinagoga un home posuído por un mal espírito, e púxose a berrar:

 — Que temos que ver contigo, Xesús de Nazaré? Seica viñeches para acabar connosco? Ben sei quen es ti, ti es o Santo de Deus. Xesús mandoulle:

 — Cala, e bótate fóra dese home.

 O espírito malo sacudiuno, pegou un berro moi alto e saíu del. Todos ficaron pasmados e discutían entre si, dicindo:

 — Que é isto? Unha nova doutrina, e con autoridade; enriba, dálles ordes aos espíritos malos e eles obedéceno.

 E a súa sona espallouse decontado por toda a rexión de Galilea.

 

“Abraiados”, xa que aquel home expoñía a súa doutrina con autoridade. Porque Xesús predica dentro e fóra da sinagoga. Dentro di: hai que curar aos enfermos, defender aos débiles, estar cos pobres… E fóra: cura aos enfermos, defende aos débiles, está cos pobres! Moitos profetas falaron ao longo da historia pero coma o Noso ningún.

Unha das perlas preciosas que sentan mellor e que engalanan a vestimenta da fe chámase coherencia, e dicir, a unión harmónica entre o que se di e o que se fai. Non lle des máis voltas, un youtuber pode dominar calquera tema, facer bo uso do tempo, vocalizar correctamente, adoitar un xeito simpático, manter o contacto visual, apoiarse nas últimas tecnoloxías… Mais a técnica que emprega o cristián resúmese en tres verbas: “dito e feito”.

“Había naquel lugar un home posuído por un espírito” Tradúzovolo ao galego: "un necesitado". Xesús curouno. O Santo saíu do templo a por en práctica o falado.

Á saída dos templos da nosa sociedade acoden pedindo axuda todo tipo de necesitados, eles son unha oportunidade para amosar esa perla preciosa agochada no teu interior. Dálles o agasallo da túa fe. Sedúcenos co brillo da túa vida.

Perdoade tanta palla e tan pouco gran.

Unha aperta.

Receita de robaliza ao forno.

Ingredientes:

  • Unha robaliza
  • Patacas
  • Pementos
  • Tomates
  • Sal
  • Viño branco

Levo máis da metade da vida diante dos fogóns da cociña, quentándome cando vai frío e facendo algún que outro experimento culinario. Cociñeiro nos comezos por obriga e nestes tempos, heivos dicir, por vocación.

Hoxe toca peixe. No mercado collín unha robaliza para facer ao forno. A dificultade da elaboración deste prato e mínima e o resultado delicioso. A combinación de peixe e forno son garantía de éxito.

Elaboración: 

  • Límpase ben a materia prima e sálgase.
  • Córtanse as patacas e o resto das verduras en rodas e frítense en aceite de oliva.
  • Nunha bandexa colocamos a zarapallada da tixola e, derriba dela, a robaliza.
  • Régase todo cun bo viño branco da terra.
  • E, para rematar, dáselle tempo e temperatura: 20 minutos a 190°.

Bon appétit!

Nas épocas de festexos os prezos da fauna mariña dispáranse, ben é certo, que as condicións do mar nalgunhas épocas do ano dificultan o traballo dos pescadores. Temos que poñer sobre a mesa o labor da xente do mar e amosarlles o noso recoñecemento. Fanse ao mar, levantan áncoras deixando ás súas costas a seguridade da terra firme e a calor do fogar, e con sacrificio loitan por facerse coas mellores capturas. Tormentas, a mar embravecida, o frío do amencer en cuberta, o vaivén da nave sacudida polas ondas. Duro este oficio! Imaxino tamén eses días cegos de “mala” mar amarrados a porto ou esoutros de botar a rede en balde.
Home a auga! A mar atragoada polo mal envolve entre ondas de pedra o corpo dun mariño, e a morte faise noite e cobra o seu tributo…

Cando prenderon a Xoán, marchou Xesús a Galilea e anunciaba o Evanxeo de Deus, dicindo:

— O tempo está cumprido e chega o Reino de Deus, convertéde­vos e crede no Evanxeo.

Camiñando pola ribeira do mar de Galilea, viu a Simón e mais a Andrés, o irmán de Simón, que estaban largando o aparello no mar, pois eran pescadores. Díxolles Xesús: — Vinde comigo, e fareivos pescadores de homes.

Eles deixaron decontado as redes e seguírono.

Un pouco máis adiante viu a Santiago, o fillo de Zebedeo, e mais a Xoán, seu irmán; tamén eles estaban na barca arranxando as redes. E deseguida os chamou. Eles deixaron a seu pai, Zebedeo, na barca cos xornaleiros, e marcharon con el.

Vinde comigo! Escoitamos unha chamada que nos convida a facernos ao mar. Somos a tripulación que a bordo do barco guinda o aparello na procura dunha pesca mellor. Atravesamos o ancho mar e temos a sensación de que os nosos esforzos non se traducen en redes repletas de peixes. Como largamos o aparello? Entre todas as artes de pesca o Capitán aconséllanos o palangre da conversión. Para largar o palangre requírese facer unha manobra de virada, é dicir, cambiar o rumbo e poñer o barco na dirección que sinala o Capitán. Urxe, amais, repasar e arranxar as redes. Por outra banda, os pescadores apaixonados polo mar saen de porto izando as velas da ledicia e da esperanza, que non é bo pescador o que de desilusión afoga en terra firme. Hai que facer, polo tanto, unha carga de provisións que renoven a motivación na cuberta do barco e recrutar persoal con novos folgos e coraxe.   

Moi saborosa a robaliza! A receita é sinxela, máis, a dificultade reside en andar o mar.

Esta reflexión é dun aprendiz de cociñeiro que admira aos homes e mulleres do mar que arriscan todo por realizar o seu ideal.

Marcho cara aquel lugar onde se embarca na procura de vida e felicidade.

Bo proveito!

No sector comercial para acadar éxito entoxase indispensable saber vender, de feito, as empresas rífanse aos bos comerciais. As veces non importa tanto o produto coma o saber presentalo ao público. As estratexias de venta son do máis diverso, atopamos tantas coma vendedores hai. Aquí cabe aplicar o refraneiro: cada mestriño ten o seu libriño.
Perdoade que agora tire de tópicos e aluda a aquelo da picaresca comercial. Comprador e vendedor branden armas: aquel avanza desafiante, este repregase en sutil defensa. O vendedor garda unha daga curta con punta afiada para ferir a inocencia do seu adversario. O comprador fica inmóbil porque sabe que o mellor ataque é unha boa defensa.
Cando fechamos unha operación atrás chega un acrecentamento da satisfacción persoal, sensación esta, ás voltas fugaz ás voltas persistente. E pasa o tempo e imos caendo na conta dos erros cometidos... quizabes por precipitación ou por falta de información. E vaise diluíndo aquel agradábel efecto  inmediato ao negocio.

Os acertos dos que nunca me arrepinto foron froito de decisións rápidas (amor a primeira vista) Diredes que son atufado, pero, coma bo romántico, opto por definilo coma un frechazo fulminante que anula a razón elevándote nun impulso arrebatador sobre o obxecto desexado. Fóra dúbidas e medos, tes diante dos fociños o negocio da túa vida! Cómpre actuar rápido, sen pensalo moito.

“Volveuse Xesús e, vendo que eles o seguían, preguntoulles:

            — Que buscades?

            Eles respondéronlle:

            — Rabbí(que quere dicir mestre), onde paras?

            El díxolles:

            — Vide e veredes.

            E eles foron e viron onde paraba e quedaron con el aquel día. Era contra as catro da tarde.”

 

A súbita reacción dos discípulos de Xoán foi provocada por un "vide e veredes". Un a un chimparon as armas vellas da indecisión para afiar outras novas de entusiasmo e valentía. A oferta era irresistible.

A estratexia de venta de Xesús pasa pola empatía, por abrir a porta do seu corazón e convidar a entrar e ver. El, o Mestre, supera os trucos dos vendedores acabados enchendo de brillo os ollos de todos. Foi un encontro tan conmovedor e feliz que os discípulos endexamais o esqueceron. O punto de partida dunha nova andaina.

Necesitamos entrar no mercado do mundo, cheo de trileiros, e ofertar sen medo o noso produto. Renovémonos segundo o modelo de Xesús, e recuperemos a chispa de outrora para conquistar os corazóns dos que buscan.

Comerciais que tolean de euforia e contaxian ilusión? Mércocho!

Feliz Domingo.

Quero comezar este relato facendo un recoñecemento a tantas persoas que sen facer ruído pasan pola vida facendo o ben.

Olor a madrugada. Imos cara un lugar ao que se chega baixando unha pronunciada pendente de ostentación e de vaidade. Transitan polo camiño xentes animosas que comparten entusiasmo entre contos e algún sustento. En avanzando, vaise insinuando unha verea feita de pegadas de ilusión e utopía. Atrás quedan as modernas calzadas proxectadas polos poderes relixiosos e políticos da época: vías de altas prestacións polas que circular a gran velocidade pero, tamén, con alta sinistralidade.

O carreiro estreito e pelado vai parar preto do río, a unha camposa. A xente fai cola agardando a quenda. Detrás duns van pasando outros. Alí, entre o boureo da xente, escoitamos a voz do home do río que dicía: “…está a chegar o que é máis forte ca min, perante quen non son digno de prostrarme para lle desatar os amallós do seu calzado.”  

As augas do río, que baixaban mansas, foron testemuñas do acontecido. Ao saíres da auga un feixe de luz máis unha pomba alcanzaron a aquel home e, asemade, ouviuse: “Ti es o meu fillo benquerido, o meu predilecto.”

O solpor produciunos unha grata sensación de tranquilidade e paz. Abandonando o lugar albiscamos unha paisaxe única con vistas incomparables dun río profundo que regala vida ao seu paso. Unha atmosfera cativadora apoderouse de todos con fragrancias arrebatadoras de tons espirituais.

O camiño de regreso pasou de contado e quen máis quen menos dáballe voltas ao sucedido. Asistiramos á presentación máis espectacular do Servo Humilde, dun enviado de Deus. E reparamos naqueles sinais que encomezaban un estilo: confundido entre os romeiros, cómplice dos amigos, submiso a quen está por riba, preparado para amar coas palabras e cos feitos, e armado soamente coa forza da verdade.

Así vivimos o bautismo de Xesús.

Fomos uns privilexiados.